Nëse je në dyshim për këtë që të shpallëm, atëherë pyeti ata që kanë lexuar Librin para teje! -
Allahu i Madhëruar i thotë Profetit të Tij: "Nëse dyshon a është e vërtetë ajo që Zoti ka shpallur apo jo, atëherë pyeti ata që e lexonin Librin hyjnor ose shpalljet e mëparshme, para teje. Pyeti ata dijetarë të drejtë, që e shfaqin të vërtetën dhe kurrë nuk e fshehin atë. Ata patjetër do të të miratojnë dhe do të dëshmojnë se ajo që të është shpallur është e vërteta e sigurt dhe në përputhje me shpalljet e Zotit që ata i njohin dhe i kanë pranuar.” Dikush mund të pyesë: Shumë ithtarë të Librit, jehudë e krishterë e kundërshtuan dhe mohuan Profetin e fundit të Zotit, Muhamedin a.s. Ata nuk pranuan ftesën e tij, që të jetonin sipas Shpalljes e fesë që Ai solli nga Zoti. Atëherë, si është e mundur që Zoti e urdhëron Profetin e Tij që të kërkojë dëshminë e tyre dhe ta konsiderojë atë si argument për vërtetësinë e tij si profet dhe vërtetësinë e Shpalljes dhe fesë së tij?! Përgjigjja për këtë pyetje është si vijon: Nëse dëshmia i atribuohet një grupi ose pasuesve të një drejtimi të caktuar, ose banorëve të një vendi, atëherë qëllimi është për ata nga mesi i tyre që janë të besueshëm e të drejtë. Ndërsa të tjerët, edhe pse mund të jenë më të shumtë në numër, janë të papërfillshëm dhe nuk i përfshin ai tekst. Dëshmia, që të jetë pranueshme, duhet të bazohet në dituri, sinqeritet dhe drejtësi. Nga ana tjetër, është fakt historik se ishin të shumtë priftërinjtë e murgjërit e krishterë dhe dijetarët judej që e besuan Shpalljen që iu dha Muhamedit (a.s)nga Zoti i botëve. I tillë ishte p.sh. Abdullah Ibn Selami, e shumë e shumë të tjerë, të cilët pranuan Kur'anin në kohën e Profetit, të kalifëve pas tij dhe më vonë. I tillë ishte edhe Keab el Ahbari. Dëshmia e ithtarëve të Librit, për të cilën aludohet, bazohet në Librin që ata pasojnë, pra, në Teurat. Nëse në Teurat gjendet diçka që pohon dhe përputhet me atë që gjendet në Kur'an, duke dëshmuar për saktësinë e saj, atëherë edhe nëse të gjithë ithtarët e Librit do të binin dakord që ta refuzonin, do të ishte e pavlefshme dhe e parëndësishme. Ky mohim nuk e rrëzon vërtetësinë e Profetit dhe të Shpalljes së Tij. Mendohu me kujdes! Allahu i Madhëruar e urdhëroi Profetin e Tij që të argumentonte saktësinë dhe vërtetësinë e Shpalljes së Tij me dëshminë e
ehlu kitab-it, madje ta bënte këtë haptazi, ndërkohë që shumë prej tyre ishin shumë të përbetuar për ta penguar e shkatërruar thirrjen e Muhamedit a.s. Nëse ata do të kishin ndonjë mundësi për ta refuzuar atë që tha Zoti, do ta kishin bërë. Por duke qenë se ata nuk mundën ta mohonin diçka të tillë nga njëra anë, dhe besimi i një pjese të madhe të tyre në këtë Shpallje madhështore nga ana tjetër, ishin argument shumë i fortë që tregonte vërtetësinë e Kur'anit e saktësinë e tij si fjalë e Zotit. Gjithashtu, nuk është e vërtetuar që shumica e
ehlu kitab-it e refuzuan ftesën e Muhamedit. Përkundrazi, ka shumë fakte se shumica e tyre e pranoi atë, me zgjedhje të lirë. Në kohën e Profetit a.s, shumë vende ishin të besimit të krishterë ose hebre. Nuk zgjati shumë dhe shumica e banorëve të Shamit, Misirit, Irakut dhe rrethinave të tyre, që në të shkuarën ishin djepe të besimit të krishterë e judej, pranuan Islamin. Të vetmit që nuk përqafuan Islamin ishin paria dhe udhëheqësit e tyre, së bashku me një pakicë injorantësh, të cilët i dhanë përparësi më shumë pushtetit dhe ofiqeve, kundrejt besimit të pastër dhe Shpalljes së vërtetë të Zotit. Shumë nga të paditurit mbetën në fenë e tyre të devijuar thjesht me emër, pa pasur asnjë njohuri dhe bindje. Kështu, për shembull, shumica e
el ifrinxh-ëve në fakt janë mosbesimtarë, që nuk pranojnë asnjë profet të Zotit, por deklarojnë se janë të krishterë thjesht për të mos humbur pushtetin dhe si mbulesë për kotësitë e padrejtësitë e tyre. Këtë fakt e di mirë çdokush që njeh gjendjen dhe bëmat e tyre.
Shpërndarja gjeografike e feve.
Në kohën kur Allahu i madhëruar dërgoi Muhamedin a.s si profet tek banorët e tokës, ata ishin të ndarë në 5 - së grupe duke u bazuar në fenë të cilën pasonin. Pra ishin Jehudë, të Krishterë, Mexhusë, Sabi’unë dhe idhujtarë (paganë). Këto ishin 5 - së llojet që patën mbizotëruar në tokë në atë kohë.- Përsa i përket Jehudëve (çifutëve) pjesa më e madhe e tyre ishte në Jemen, Hajber, Medine dhe rrethinat e saj. Gjithashtu gjendeshin në skajet e Shamit të përzierë si pakicë me nesarat (të krishterët). Ndodheshin gjithashtu në tokën e Persëve të përzierë me Mexhusët (adhuruesit e zjarrit). Prej tyre një pjesëndodheshin në tokën e arabëve dhe më të përqëndruar ishin në tokën e Hajberit dhe të Medinës (siç u përmend më sipër). Pra Allahu i madhëruar i pati shpërndarë në tokë popuj-popuj apo grupe-grupe nën sundimin e mbretërve dhe shtypësve.- Ndërsa të Krishterët ishin vendosur në një pjesë të madhe të tokës. Shami ishte i gjithi me krishterë. Toka e Marokut shumica në të ishin të krishterë. Po kështu ishte edhe toka e Egjiptit, Abisinisë (Etiopisë), Sirisë, toka të cilat ndodhen mes Tigrit dhe Eufratit. Gjithashtu edhe toka e Meusilit dhe Nexhranit në Irak etj.- Kurse Mexhusët ishin të përqëndruarnë mbretërinë e Persit dhe çka ishte elidhur me ta.- Ndërsa Sabiunët ishin në Haran(qytet në rrugën mes Meusilit dheShamit) dhe në një pjesë të madhe tëvendeve Romake.- idhujtarët (paganët) përfshiningadishullin Arab, vendet e Indisë, Turqisëdhe çka rreth tyre. Kështu pra fetë e pranishme në botënuk dalin nga këto pesë fe dhe mbetetvetëm feja e drejtë ashtu si thotë IbnAbasi: “Në botë ka gjashtë fe; Një fe qëështë e Rrahmanit (Mëshiruesit) dhepesë janë të shejtanit. Këto gjashtë fejanë përmendur në Kur'an: “Ditën eKijametit, Allahu do të bëjë dallimin midisatyre që besuan
(në Kur'an) dhe atyre qëishin jehudinj, sabejë, të krishterë,mexhusë dhe idhujtarë. Allahu di dhesheh gjithçka." Haxh
17 Kur Allahu ilartësuar dërgoi profetin e Tij, shumica evendve iu përgjgjën thirrjes së tij, tëbindur dhe me dëshirë. Askush nuk udetyrua me forcë të hyjë në fenë islame.Vritej vetëm ai që bëhej pengesë kundërftesës islame dhe pengonte thirrësit nëthirrjen islame dhe i luftonte ata. Ndërsaata që ishin paqësorë nuk prekeshin dukezbatuar kështu fjalën e Allahut kur thotë:“Nuk ka detyrim në fe. Është sqaruar evërteta nga e kota. Kush e braktis
(tagut-in)dhe beson në Allahun, ai është kapurpas lidhjes më të fortë, e cila kurrë nukkëputet. Allahu Dëgjon e Di gjithçka."Bekare
256 Pra me kuptimin: “Nuk kadetyrim në fe.” Ky ajet zbriti duke pasurpër qëllim disa sahabë (shokë të profetita.) fëmijët e të cilëve ishin bërë tëkrishterë para islamit dhe kur atapranuan islamin deshën të detyroninfëmijët e tyre që të pranonin islamin. PorAllahu i madhëruar zbriti ajetet ku isqaron njerëzve se nuk ka dhunë në federisa ata të binden dhe të pranojnë medëshirë islamin. Në të vërtetë ky ajetpërmbledh të gjithë mohuesit (kufarët)duke gjykuar kështu për saktësinë emendimit të atyre që e lejojnë marrjen exhizjes prej të gjithë mohuesve dhe mosdetyrimit të tyre për të pranuar fenëislame. Pra ashtu si thanë dijetarët eIrakut e Medines, ose të pranojnëislamin ose të paguajnë xhizjen, paçka sebëjnë përjashtime për disa paganëadhurues putash, duke mos prenuar prejtyre xhizjen. Ai që mediton në historinë eprofetit a.s qartësohet se ai kurrë nuk kadetyruar askënd me forcë që të hyjë nëfenë e tij dhe se ai ka luftuar vetëm ataqë e luftonin. Ndërsa ata që ishinpaqësorë nuk i luftonte përderisa atavazhdonin në këtë gjendje paqësore dhenuk e thyenin paktin mes tyre, sepsekështu ishte urdhëruar prej Zotit tëBotëve. “Si mund të kenë idhujtarëtbesëlidhje me Allahun dhe të Dërguarin eTij?! Përjashtim bëjnë vetëm ata, me tëcilët ju keni lidhur marrëveshje pranëXhamisë së Shenjtë. Përderisa ata upërmbahen marrëveshjeve, përmbajuniedhe ju! Allahu i do të devotshmit.". Elteube
7 Profeti a.s kur erdhi në Medinebëri paqe me Jehudët dhe i la ata nëfenë e tyre. Por kur ata e thyen paqenme të dhe filluan me luftë dhe vrasje,atëherë i luftoi ata. Disa prej tyre i liroi,disave prej tyre u bëri mirësi (i fali) dhedisa të tjerë që e merituan i vrau. Pokështu veproi me Kurejshët kur bëripaqe me ta për 10-të vjet (në beslidhjene Hudejbijes) në vitin e 6-të të hixhretit.Nuk i luftoi ata derisa ishin ata që ethyen besën. Atëherë i luftoi ata nëvendet e tyre, ndërkohë që më parë ishinidhujtarët ata që e luftuan atë në luftëne Hendekut dhe të Bedrit. Edhe pse ubashkuan të gjithë për ta vrarë, nëse dotë largoheshin prej tij ai nuk do ti vriste.Pra profeti a.s nuk pati detyruar kurrëaskënd që të hyjë në fenë islame meforcë dhe, po kështu askush prejndjekësve të tij. Madje njerëzit hynë nëfenë e tij me dëshirë, kënaqësi, bindjedhe me zgjedhjen e tyre të lirë. Prashumica e banorëve të tokës hynë nëfenë e tij kur e kuptuan se ai ishte profeti vërtetë, i dërguar prej Allahut, Krijuesittë botëve. Kështu pra banorët e Jemenit,ashtu sikurse përmendët në hadithin eMuadhit, ishin ithtarë të librit. Nëhadithin e profetit a.s thuhet: “OMuadh, ti do të shkosh tek një popull qëjanë ithtarë të librit. E para çështje që tiftosh le të jetë ftesa në besimin dhedëshminë se nuk ka Zot tjetër tëadhuruar me meritë veç Allahut ...........hadithi.” Pas dërgimit të Muadh ibnXhebel ishin të shumtë ata që pranuanIslamin pa asnjë ngutje apo kërcënim.Edhe në Medine pati shumë prejjehudëve që pranuan islamin, mes tëcilëve edhe Abdullahi. Këtapërmenden në librat e historisë se hynënë islam pa pasur frikë nga shpata dhepa pasur dëshirë e synim për jetën edynjasë, madje hynë në islam në kohënkur ai kishte nevojë më shumë se kurrëpër burra, sepse armiqtë ishin të shumtëdhe ai ishte në fillimet e tij. Madje patiprej tyre që pranonte të bëhej armik ifamiljes së tij dhe hynte në islam dukepranuar sfidën e varfërisë dhe vetmisëprej familjes që dëshironin mosbesimin.Pra e pranuan islamin jo për post epasuri, madje i lanë postet e pasuritë etyre për hir të islamit dhe duke duruarmundimet me fjalë e vepra të mohuesve.Pra nëse shumë prej priftërinjëve,murgjërve etj si këta zgjodhënmosbesimin, sikurse pretendojnë tëpaditurit, le ta kuptojnë se shumica ebanorëve të tokës prej të gjitha grupevetë mohuesve, pranuan islamin. Dhe nëkëtë mënyrë shumica u bënë muslimanëndërsa pjesa tjetër ngjante si një qime ezezë në kaun e bardhë. Po kështumexhusët. Ishin të shumtë dhe e pranuanislamin të gjithë, përveç një pakice tërrallë prej tyre. Ata u bënë shtete islamendërsa ata që nuk pranuan islaminmbetën të nënshtruar dhe të detyruarpër të dhënë xhizjen. Shumica e Jehudëvepo kështu pranuan islamin ndërsa pakicambeti e shpërndarë nëpër rruzull. Prafjala e çdo injoranti që thotë se këtapopuj e mohuan profetin e islamitMuhamedin a.s është gënjeshtër,mashtrim i qartë dhe pa dyshim në të.Por edhe nëse do të supozonim se e kanëmohuar, kjo nuk do të ishte një ngjarje ere për profetët. Kështu pati ndodhur meNuhin që jetoi mes popullit të tij duke iftuar 950 vjet duke u sjellë atyreargumente të qarta që nuk dyshon në toaskush veç atyre që mohuan. Vetëmkryeneçët i kthejnë shpinën të vërtetës.
Shkaqet që pengojnë pranimin e tëvërtetës.
Shkaqet që pengojnë pranimin e tëvërtetës janë të shumta, prej tyre mundtë përmendim:- Padituria rreth saj. Ky është shkakukryesor që pengon shumicën eshpirtrave. Ai që është injorant për njëçështje e urren atë dhe mbështetësit esaj. Nëse i shtohet injorancës urrejtja për atë i cili e urdhëron në diçka që iështë mësuar dhe prezantuar nga tëparët e tij si “e keqe”, armiqësia ndaj tijdhe cmira për të, pengesa rritet dheforcohet. Nëse kësaj i shtohetvështirësia e kundërshtimit të zakonevetë paraardhësve, të dashurve dhe tërrespektuarve të tij, pengesa forcohetedhe më shumë. Nëse kësaj i shtohetmendimi se me pranimin e të vërtetësmarin fund pasuria, pushteti pasionet,pengesa bëhet më e fortë. Nëse pasgjithë kësaj shtohet frika prej ndarjesapo mundimit që mund t’i japinshoqëria familja, të afërmit si dhehumbja e personalitetit mes tyre,humbja e pasurisë dhe e pushtetit, ashtusikurse ndodhi me Heraklin në kohën eprofetit a.s., pengesa zor se kapërcehet.Herakliu e njohu të vërtetën, madjedëshiroi dhe tentoi ta pranojë atë, porpopulli nuk iu bind dhe nën trysninë efrikës për veten e vet, zgjodhi mohiminkundrejt udhëzimit, pasi ju sqarua evërteta.- Prej shkaqeve më të mëdha nëmospranimin e të vërtetës është hasedi(cmira). Kjo është një ndjenjë paralizuesepër shpirtin. Kur e shikon cmirëziu qëdikujt i është dhënë një mirësi që nuk eka shijuar dhe ai është ngritur në njëgradë që s'e ka provuar, e ndien tëvështirë të pranojë të vërtetën prejkëtij personi dhe të nënshtrohet duke ilejuar vetes të jetë ndihmëtar e ndjekës itij. Po a nuk e pengoi Iblisin që t’i bjerënë sexhde Ademit a.s veçse cmira? Kure pa që Ademi ishte më i nderuar dhe ungrit në një vend më të lartë se aimohoi udhëzimin e Zotit dhe zgjodhi memendjemadhësi zjarrin ndërkohë që aiishte vendosur dhe adhuronte Zotin mesmelekëve. Kjo është sëmundja që i ndaloijehudët të besonin e të ndiqnin rrugëne Isait a.s (Jezusit) paçka se e dinin mesiguri të plotë se ai ishte i dërguari(profet) i Zotit që u pat ardhur meudhëzim të qartë. Pra cmira i bëri tëmos pranonin këtë profet edhe pse nëmes tyre kishte priftërinj e dijetarë që idinin çështjet e Teuratit dhe profecitë nëtë. Ndërkohë qe jehudët të shtyrë ngacmira e mohuan Isain që ishte prej tyredhe i cili as nuk i vrau as nuk i preu porpërkundrazi erdhi me mëshirë, lehtësimdhe bamirësi prej Zotit, duke u lehtësuardisa vështirësi dhe duke plotësuar ligjine Zotit në Teurat, si mund të mendohetse do të jetë qëndrimi i tyre ndaj njëprofeti të ri që :
1 Nuk është prej gjirit të tyre (pra ështëarab).
2 Erdhi me një ligj të ri që qëndron mbitë gjitha ligjet dhe dispozitat emëparshme dhe është gjykues mbi to.
3 U zbulon atyre të gjitha poshtërsitë etë palarat që veprojnë dhe i sqaronnjerëzimit punët e tyre të pista nëndryshimin e librit të Allahut, Teuratitdhe ungjillit.
4 Që i nxjerr nga shtëpitë e tyre dhe dotë jetë mbizotërues mbi ta ashtu siç egjejnë të shkruar në librat e tyre.Me gjithë këto të dhëna, si mund tëmos i pushtojë haseti, inati, cmira këtozemra? Sikur të mos ishte veçse kyshkak, kjo do të mjaftonte për ato zemratë sëmura që të mos paranojnë tëvërtetën. E si mendon se mund të jetëgjendja e një personi që përveç këtijshkaku ka edhe të tjerat që upërmendën më lart?Mesrur ibn Mahrame (djali i motrëssë Ebu Xhehlit, kundërshtarit më tëmadh të islamit prej politeistëve) dukeju drejtuar dajës së tij (Ebu Xhehlit)thotë: "A e keni akuzuar ndonjëherëMuhamedin për gënjeshtër para se t’izbriste profecia? - Tha: o djali i motrëstime: Pasha Allahun! Muhamedi ka qenëmë i drejti mes nesh. Që kur ka qenëdjalosh ai thirej (El emin) besniku, idrejti, i vërteti dhe nuk e kemi provuargënjeshtrën që të dalë prej gojës së tijkurrë ndonjëherë. - Tha: O daja im,atëherë çfarë ju pengon që ta ndiqni? - Obir i motrës time, gjatë gjithë kohravefisi ynë ka garuar me fisin e Beni Hashim(fisit të profetit a.s) se kujt i takon vendimë i lartë dhe nderimi në shoqëri. Sëfundmi Benu Hashim thanë: Prej nesherdhi një profet”. E kur do të mundemita arrijmë këtë nderim? (prandaj nuk epranojmë si profet) El texhrid 1/
13 ElAhnes ibn Sherik, në luftën e Bedrit, Itha Ebu Xhehlit: - “O Ebul Hakim, mënjofto për Muhamedin, a është i vërtetë(në atë që thotë) se është profet, apoështë gënjeshtar. Më njofto se këtu s’kaasnjë tjetër veç nesh të dy prejkurejshëve dhe nuk të dëgjon kush prejtyre. - Ebu Xhehli tha: Oh varfëri ti! Uall-llahi, Muhamedi është i vërtetë, besnik e isinqertë. Nuk është njohur ndonjëherëqë Muhamedi të gënjejë. Por nëse BenuKasij (ka për qëllim Benu Hashim fisin eprofetit a.s) përparojnë duke mbajturflamurin duke ushqyer e strehuarpelegrinët dhe duke ardhur prej tyreprofet, atëherë çfarë u mbetet fiseve tëtjera kurejshe nga nderi dhe respekti. Eltexhrid 1/
14 Ndërsa jehudët e njihninMuhamedin a.s ashtu si njihnin fëmijët etyre. Thotë Ibn Is’haku: “Më ka treguarAsim ibn Umer që transmeton prejKatades që e transmeton prej një dijetaritë fisit Beni Kurejdha i cili ka thënë: - A edini se kush ka qenë shkaku, që Esed dheTha’lebe dy bijtë e Se’ijeh dhe Esed ibnUbej të cilët nuk kanë qenë prej fisitBeni Kurejdah dhe as prej fisit BenuNadir, të pranuan islamin? - Thashë(katade): Jo. - Tha dijetari: Në atë kohëerdhi tek ne një burrë i ndershëm, ishkëlqyer, i devotshëm dhe fetar prejjehudëve të Shamit. Ai ardhi tek ne 2 vjetpara shpalljes së profecisë sëMuhamedit a.s. Duke parë cilësitë e tij tëmira, kur na pakësohej prodhimi dhe nathahej toka për pikën e shiut, idrejtoheshin atij me fjalët: - “O IbnHejban, (kështu e thërisnin) : Eja tëlutemi që Zoti të na sjell shi! - Thoshte:Jo, uallahi nuk e bëj deri sa të shpërndanisadaka. – Ne e pyesnim: Sa? - Thoshtemasën dhe dilte në shesh ndërkohë qëvapa e thatësira arrinte kulmin dheluteshim të gjithë për shi. E pra betohemnë Zotin që pa u ngritur ai nga vendi ilutjes së tij fillonte të binte shiu ishumëpritur. Kjo pati ndodhur shumëherë. Kur ju afrua vdekja, njerëzit umblodhën tek ai dhe dëgjonin fjalët e tijkur thoshte: “O bashkësia e jehudëve, simendoni ju, pse e lashë tokën ebegatshme të Shamit për të ardhur nëkëtë tokë ku mbretëron thatësira dheuria? - I thanë: Ti e di më mirë. - Tha:“Dola në këto vise (në Medine) për tëpritur profetin, koha e të cilit është afruardhe vend-emigrimi i tij do të jetë(Medina) këto vise. Kur të dalë pasonirrugën e tij e përkraheni atë sepse aiështë dërguar për të derdhur gjak, e përtë robëruar familjet e gratë e atij që elufton. Pra le të mos ju pengojë ky faktprej ndjekjes dhe përkrahjes së tij! Thakëto fjalë dhe vdiq. Dhe kështu pra nëkohën kur hynë muslimanët nëKurejdah, 3 djelmoshat që përmendëmnë fillim thanë: “ O grup i jehudëve: Kyështë personi për të cilin ju foli IbnHejbani. Thanë jo nuk është ai. Thanëdjelmoshat: Po uall-llahi, këto janëcilësitë e tij, dhe pranuan islamin dukelënë familjet dhe pasuritë e tyre. Thotëibn Is’hak: Pasuria e tyre ishte e bllokuartek idhujtarët dhe, kur u bë çlirimi jukthye pasuria e tyre. Thotë Ibn Is’haku:Na ka treguar Salih ibn Ibrahim ibnAbdurahman ibn Auf i cili transmetonprej Mahmud ibn Lebid i cili thotë: Kaqenë mes nesh një Jehud i cili doli njëditë prej ditësh në drekë në vendtubimin e popullit të tij, Benu abdileshhel, duke u folur dhe duke upërkujtuar ringjalljen, kijametin(katastrofën), zjarrin, xhenetin, llogarinë,peshoren e punëve, atj. Këto fjalë ua thapaganëve të cilët nuk besonin ringjalljen,para se të zbriste profetësia eMuhamedit a.s. - Thanë paganët: Oh igjori ti o filan. A vërtetë mendon senjerëzit do të ringjallen pas vdekjes sëtyre në një vend ku ka zjarr dhe xhenetpër t’u shpërblyer për punët e tyre?! -Tha djaloshi: Po uall-llahi, është më edashur për mua të ndizni zjarrin më tëfortë që egziston në këtë botë dhe tëmë digjni atje vetëm e vetëm që tëshpëtoj prej zjarrit pas ringjalljes. -Thanë: E kush është argument për këtoqë thua? (pra për egzistencën e këtijzjarri?) tha : Ardhja e një profeti që dotë vijë prej këtyre vendeve dhe bëri meshenjë nga Mekja dhe Jemeni. - Thanë ekur do ta shohim këtë profet? - dukehedhur vështrimin nga unë (Mahmudibn lebid) që isha më i vogli i familjes simedhe isha ulur në pragun e portës sëfamiljes sime, tha: - Kur të piqet mosha ekëtij djaloshi do ta dalë ky profet. Dhevërtetë nuk kaluan ditët dhe netët veçseAllahu e dërgoi profetin e tij të fundit,Muhamedin a.s, dhe jehudi ishte akomagjallë. Ne e besuam profetin a.s dhe epërkrahëm atë kurse jehudi e mohoinga cmira e inati (që profeti ishte prejarabëve e jo prej jehudëve). - I thamëjehudit: A nuk je ti që na fole përprofetin? - Tha: nuk është ai, nuk ështëai për të cilin ju kam folur (megjithatëasnjë profet nuk erdhi më pasMuhamedit a.s)Thotë ibn Is’haku: Më ka treguar Asimibn Umer që transmeton prej Katades icili ka thënë: “Më kanë treguar dijetarëttanë të vjetër duke thënë: Askush prejarabëve nuk ka qenë më i ditur se ne përçështjen e profetit a.s. Kjo për faktin sejetonim me jehudët pra i kishim pranëdhe ata kishin libër qiellor kurse ne ishimpaganë që adhuronim putat. Kur ne imundonim ose u sillnim ndonjë dëm që eurrenin na drejtoheshin me fjalët:“Duroni, duroni, së është afruar koha qëtë dalë një profet të cilin do ta pasojmëdhe së bashku me të do t’ju vrasim eshfarosim, si popullin e Adit dhe tëIremit. Kur Allahu e dërgoi profetin e Tij,Muhamedin a.s, ne e përkrahëm atëkurse ata e mohuan dhe për këtëçështje Allahu i lartësuar shpalli ajetet nëKur'anin e shenjtë ku thuhet: Atyre uerdhi Libri
(Kur'ani) prej Allahut, qëvërteton atë që e kishin pranë, dhepërpara kësaj, ata shpresonin me ardhjene tij
(Muhamedit) ndihmën
(e Allahut)kundër jobesimtarëve. Por, kur u erdhi ai
(Muhammedi) që e njihnin mirë, ata emohuan atë. Mallkimi i Allahut qoftë mbijobesimtarët! Sa i shëmtuar është çmimi,për hir të të cilit ata shitën veten! Atë qëe shpalli Allahu, ata nuk e besuan nga ziliae tyre. Ata nuk mund ta pranonin qëAllahu, me mirësinë e Tij, t’ia zbristeShpalljen kujt të dëshironte prej robërvetë Vet. Prandaj ata merituan zemërimmbi zemërim. Jobesimtarët kanë dënimposhtërues. Bekare 89Përmend Hakimi dhe të tjerë veç tijduke transmetuar prej Ibn ebi Nexhih icili transmeton prej Alij el ezdij i cili kathënë: “Jehudët luteshin gjithmonë dukethënë: “O Zoti ynë! Dërgoje për ne këtëprofet që të gjykojë mes nesh dhenjerëzve!Seid ibn Xhubejr transmeton prej IbnAbasit që ka thënë: “Jehudët e Hajberitzvillonin luftra me fisin e Kajs ibn Ajlanqë quhej Gatafan, dhe gjithmonë luftapërfundonte me humbjen e jehudëvederisa ata
(jehudët)filluan të luteshinme një lutje: O Zoti ynë! Për të drejtën eMuhamedit, profetit analfabet (që nuk dishkrim e lexim) të cilin ke premtuar që tanxjerrësh për ne në kohën e fundit, ne tëlutemi që të na ndihmosh kundër tyre(kundër Gatafanit). Ai thotë: “Sa herë qëluteshin me këtë lutje para luftës meGatafanin, arinim fitore kundër tyre. Porkur Allahu i lartësuar e dërgoi profetin eTij a.s ata e mohuan dhe nuk e pranuansi profet. Atëherë Allahu i lartësuarshpalli ajetet: " Atyre u erdhi Libri
(Kur'ani) prej Allahut, që vërteton atë qëe kishin pranë, dhe përpara kësaj, atashpresonin me ardhjen e tij
(Muhamedit)ndihmën
(e Allahut)kundërjobesimtarëve. Por, kur u erdhi ai
(Muhammedi) që e njihnin mirë, ata emohuan atë. Mallkimi i Allahut qoftë mbijobesimtarët! Bekare
88 Pra kërkoninndihmë nga Zoti që me dërgimin e këtijprofeti tu dhuronte triumfin mbi armiqtëe tyre. El hakimu e të tjerë veç tijpërmendin se kur fisi jehud Beni Nadir udëbuan nga viset e tyre në Medine, Amribn Sa’dij shkoi të shohë ato visetashmë të braktisura dhe tëshkatërruara. Pasi qëndroi pak aty dhemendoi gjatë, u kthye në fisin e BeniKurejdhates të cilët i gjeti brenda nëfaltoren e tyre (sinagogë). Ai i fryu briritdhe të gjithë u mbodhën. El Zubejr ibnulBeta iu drejtua Amrit dhe itha: “O EbuSeid! Ku ke qenë sot që s’të kemi parëgjithë ditën? - Amri rrinte gjatë nësinagogë dhe dallohej si një adhurues ipërkushtuar në fenë e jehudëve. - Sotpashë disa pamje që më lanë mbresa dheprej të cilave duhet të nxjerrim mësime.Pashë që vëllezërit tanë u dëbuan ngaviset e tyre pas gjithë asj krenarie tëhershme, nderi, fisnikërie dhe dijeje aq tëspikatur. Ata u dëbuan dhe i lanëpasuritë dhe madhështinë e tyre tëtjerëve. Ata u nxorën nga vendi i tyre tëposhtëruar dhe të përulur. E pra,betohem në Teurat se kjo kurrë nukmund të ndodhë me një popull të cilinZoti e ka zgjedhur dhe dalluar mbi tëtjerët. Para kësaj edhe Ibnul Eshrefit(jehudit që e vranë shokët e Muhamedita.s) i ndodhi ajo që i ndodhi mu nëkështjellën e tij dhe në vendin e sundimittë tij. Po kështu u poshtërua edhe zotëriai tyre Ibnu Shejbete. Ai (Muhamedi)dëboi edhe fisin e Beni Kajnuka të cilëtkonsiderohen si dijetarët më të mëdhenjtë jehudëve dhe ishin të mirë armatosurdhe të fortë. Ai i rrethoi dhe çdo kush qënxorri kokën jashtë prej tyre eskllavëroi, por pasi u negociua me të përta, ua fali jetën, por, i dëboi nga Medina.O populli im! Ju keni parë mjaft ngakëto që fola, prandaj mu bindni mua dheejani të pasojmë Muhamedin. Betohemnë Allahun se ju e dini me siguri se aiështë profet. Pikërisht për të na foli dhepërgëzoi Ibnu Hejban, Ebu Umejr dheIbnu Hau-uas, të cilët ju e dini që janëdijetarët më të mëdhenj të jehudëve. Atau nisën për tek ne nga Shami, faltorja eshenjtë (Bejtul makdes) për të priturardhjen e këtij profeti. Ata na urdhëruanqë ta pasojmë dhe ti bindemi atij dhe naporositën që ta përshëndesim atë meselam. Ata vdiqën në fenë e tyre dhe ne ivarrosëm në tokat tona. Të gjithëheshtën dhe askush nuk foli qoftë edhenjë fjalë te vetme. Pastaj ai foli njëlloj simë sipër dhe i frikësoi dhe këcënoi seedhe ata do ti presë i njëjti fat, lufta,vrasja, robërimi ose dëbimi. Zubejr IbnuBeta foli e tha: Betohem në Teurat seunë i kam lexuar cilësitë e tij(Muhamedit a.s) që iu shpallën Musaittë cilat nuk gjenden në këto që ne i kemishpikur së fundmi ( e ka fjalën përTelmudin e libra të tjerë). Kea’b ibnuUsejdi iu drejtua Zubejr ibn Betas dhe itha: “E çfarë të pengon ta pasosh atë oEbu Abdilah? Ai tha: “Ti. – Po pse?Teurati kurrë nuk të ka penguar për tapasuar atë. – ti je udhëheqësi dhedrejtuesi ynë të cilit i kemi dhënë besëndhe i bindemi. Nëse ti e pason atë edhene do ta pasojmë dhe nëse e rrefuzonedhe ne e rrefuzojmë. Pastaj Amr ibnuKeab u kthye nga unë dhe filloi të mëtregojë bisedën që ndodhi mes tyre derinë pikën kur Keabi tha: Nuk kam çtë themtjetër veç asaj që thashë. Unë kurrë nukmund ta pranoj që të bëhem pasues idikujt (sepse jam udhëheqës).Dhe është pikërisht kjo arsyeja që epengoi firaunin që të pranoi Musain a.s.Ai fillimisht kur i’u bë e qartë e vërtetadhe udhëzimi gati e pranoi që të pasonteMusën a.s, por e pengoi ndërhyrja eministrit të tij Hamanit i cili tha: “Nga njëZot që adhurohet do të kthehesh në njëzot që adhuron dikë tjetër?! Atëherëfirauni tha: “Po, ke të drejtë.”, dhe erefuzoi besimin.Ibnu Is’haku ka përmendur se Abdullahibnu Ebi Bekri që ka thënë: “ Më kanëtreguar për Safijen të bijën e Hujej ibniAhtabit që ka thënë: “Unë kam qenëfëmija më i dashur për babain tim dhepër xhaxhain tim Ebu Jasinin. Kur profetia.s mbëriti në Medine edhe ata shkuanqë ta shohin. Në darkë kur u kthyendëgjova xhaxhain tim ti thoshte babait:“A është pikërisht ai? – Tha: “Po”- A arrinta dallosh dhe të jesh i sigurt për këtë? -Tha: Po – tha: Çfarë ndien në shpirt përtë? – Tha: Urrejtje, dhe armiqësi për të,uall-llahi, sa të jem gjallë.”Jehudët janë një popull i ndëshkuarme zemërimin e Allahut dhe ata janë tënjohur për urrejtjen dhe armiqësinë etyre ndaj profetëve të Zotit përgjatëgjithë historisë. Madje, sikurse nanjofton Allahu i gjithdijshëm, të parëtdhe dijetarët e tyre i patën dhënëmundim Musait a.s. Edhe ata që erdhënpas tyre janë kriminelë e vrasësprofetësh. Kështu e vranë Zekerian dhedjalin e tij Jahja. Të shumtë janë profetëte vrarë nga dora gjakatare e tyre.Madje kanë arritur që në një ditë tëvetme të vrasin 70 profetë dhe në fund tëditës dilnin në treg sikur asgjë të moskishte ndodhur. Ata planifikuan që edheMesihun ta vrasin dhe ta kryqëzojnë porAllahu i lartësuar e nderoi profetin e tij qëta poshtëronin këto krijesa të ulta. Aihodhi shëmbëlltyrën e isait a.s mbi dikëtjetër të cilin e vranë dhe e kryqëzuan.Edhe vulën e profetëve, Muhamedin a.s,u përpoqën ta vrasin shumë herë, porishte Allahu i lartësuar që e mbrojti prejtyre. Për një popull me këto cilësi nukështë shumë të mendohet se zgjedhkufrin kundrejt imanit qoftë edhe përnjë shkak të vetëm nga shkaqet erefuzimit që kemi përmendur, apo përdy apo për më shumë. Shih "HidajetuHijara." të imam Ibnul kajim.