Surah At-Tawbah (Ang Pagsisisi — التوبة) (Talata 37)

Tunay na ang pagpapaliban sa kabanalan ng buwang binanal tungo sa buwang hindi binanal at ang paglalagay nito sa kinalalagyan niyon – gaya ng dating ginagawa ng mga Arabe sa Panahon ng Kamangmangan – ay isang pagdaragdag ng kawalang-pananampalataya sa dating kawalang-pananampalataya nila kay Allāh yayamang tumanggi silang sumampalataya sa kahatulan Niya sa mga buwang pinakababanal. Nanligaw ang demonyo sa pamamagitan ng mga ito ng mga tumangging sumampalataya kay Allāh nang nagpauso siya para sa kanila ng masagwang kalakarang ito. Nagpapahintulot sila [ng labanan] sa isang taon sa buwang pinakababanal sa pamamagitan ng pagpapalit dito ng isang buwang kabilang sa mga buwang karaniwan. Nagpapanatili sila nito sa pagbabawal dito [ng digmaan] sa isang taon upang magpaalinsunod sila sa bilang ng mga buwan na nagbawal si Allāh [ng labanan], kahit pa sumalungat sila sa mga pinakadiwa ng mga ito, sapagkat hindi sila nagpapahintulot ng [labanan sa] isang buwan malibang nagbabawal sila kapalit nito sa isa namang buwan. Kaya nagpapahintulot sila dahil doon ng ipinagbawal ni Allāh mula sa mga buwang pinakababanal at sumasalungat sila sa kahatulan Niya. Pinaganda para sa kanila ng demonyo ang mga gawaing masagwa kaya gumawa sila ng mga ito, na kabilang sa mga ito ang ginawa-gawa nilang pag-aantala [ng buwang pinakababanal]. Si Allāh ay hindi nagtutuon sa mga tagatangging sumampalataya na nagpupumilit sa kawalang-pananampalataya nila.