Sa Islam, ang uniberso at lahat ng nasa loob nito ay nilikha ni Allah at patunay ng Kanyang pag-iral, karunungan, at awa. Hinihikayat ng Qur’an ang mga mananampalataya na magnilay sa kalikasan — sa langit, lupa, pagpapalit ng araw at gabi, ulan, halaman, hayop, at maging sa kanilang sariling mga kaluluwa. Ang mga ito ay tinatawag na ayat (mga palatandaan), na hindi lamang nagtuturo sa Manlilikha, kundi pati sa Kanyang pagkakaisa, kapangyarihan, at kasakdalan.
Itinuturo ng Islam na si Allah ang Tagapaglikha ng lahat — nakikita man o hindi. Ang uniberso ay hindi aksidente kundi sinadyang nilikha nang may karunungan.
"Si Allah ang Tagapaglikha ng lahat ng bagay, at Siya ang Tagapamahala sa lahat ng bagay." Az-Zumar 39:62 ⧉
Ang paniniwala kay Allah bilang Tagapaglikha ay pundasyon ng tawhid (monoteismo) at nagpapakita na ang paglikha ay may layunin at kahulugan.
Paulit-ulit na hinihikayat ng Qur’an ang pagmumuni-muni sa kalangitan, mga bituin, araw, buwan, bundok, ilog, at mga panahon — hindi upang sambahin, kundi upang magsilbing mga palatandaan tungo kay Allah.
"Katotohanang sa paglikha ng mga langit at lupa at sa pagpapalit-palit ng gabi at araw ay may mga tanda para sa mga taong nag-iisip." Āl ‘Imrān 3:190 ⧉
Ang mga palatandaang ito ay gumigising sa kaluluwa upang mapansin ang kaayusan, katumpakan, at kagandahan ng paglikha ni Allah.
Binibigyang halaga ng Qur’an ang paggamit ng pag-iisip at pagninilay upang matuklasan ang katotohanan. Ang mga tapat na nagmumuni-muni sa paglikha ay mas malamang na makakilala sa kadakilaan at awa ni Allah.
"At sa lupa ay may mga tanda para sa mga tiyak [sa pananampalataya] — at maging sa inyong mga sarili. Hindi ba ninyo nakikita?" Adh-Dhāriyāt 51: 20⧉ 21⧉
Sa pagninilay sa buhay, balanse ng kalikasan, o himala ng pagsilang, tumitibay ang pananampalataya ng mananampalataya.
Ginagamit ng Qur’an ang paglikha hindi lamang bilang patunay ng pag-iral ni Allah, kundi bilang pagpapatibay ng muling pagkabuhay at ng Araw ng Paghuhukom. Gaya ng pagbuhay ni Allah sa tuyong lupa sa pamamagitan ng ulan, bubuhayin Niya ang mga patay para sa paghuhukom.
"At makikita mo ang lupa na tigang, ngunit kapag pinadalhan Namin ito ng ulan, ito’y gumagalaw, namumukadkad, at nagbubunga ng magagandang halaman. Iyan ay dahil si Allah ay ang Katotohanan, at Siya ang nagbibigay-buhay sa mga patay." Al-Ḥajj 22: 5⧉ 6⧉
Ang paglikha ay hindi patay — ito ay buhay na mensahe ng kapangyarihan at tadhana mula sa Diyos.
Ang pagkakaiba-iba sa wika, kulay, tanawin, at nilalang ay palatandaan ng sining at karunungan ni Allah. Ang pagkakaiba-iba ay hindi dahilan ng pagkakawatak-watak kundi paanyaya upang hangaan ang kapangyarihan ng Diyos.
"At kabilang sa Kanyang mga tanda ay ang paglikha ng mga langit at lupa, at ang pagkakaiba-iba ng inyong mga wika at kulay. Tunay na sa mga ito ay may mga palatandaan para sa mga may kaalaman." Ar-Rūm 30:22 ⧉
Ang paglikha ay hindi bunga ng pagkakataon — ito ay may layunin: upang subukin ang tao, upang bigyan sila ng kabuhayan, at upang ipaalala sa kanila ang kanilang Manlilikha. Malinaw sa Qur’an na ang buhay ay pagsubok at ang mga palatandaan ay nasa paligid ng mga may bukas na puso.
"At hindi Namin nilikha ang langit at lupa at ang nasa pagitan nila bilang isang biro. Hindi Namin sila nilikha kundi ayon sa katotohanan, ngunit karamihan sa kanila ay hindi nakakaalam." Ad-Dukhān 44: 38⧉ 39⧉
Inaanyayahan ng Qur’an ang mga mananampalataya na hindi lang tumingin — kundi magnilay. Obserbahan ang paglikha gamit ang isip at puso, at tumugon ng may pasasalamat, pagsunod, at pagkamangha. Ang paglikha ay isang aklat, at bawat dahon, alon, at bituin ay talata na tumatawag pabalik sa Manlilikha.
Sa pagninilay sa mga palatandaan ni Allah sa paligid natin at sa ating mga sarili, mas lumalalim ang ating pag-unawa sa Kanyang kadakilaan at sa ating layunin sa buhay.