Sureja El-Hashr (Tubimi — الحشر) (Ajet 1)

Kjo sure quhet ndryshe surja e Benu Nadirit. Këta ishin një fis i madh jehudësh, që jetonin në njërin krah të Medinës, në kohën e Profetit (a.s.). Kur Muhamedit (a.s.) i erdhi Shpallja dhe emigroi për në Medinë, ata e mohuan dhe e refuzuan atë si profet, ashtu sikurse vepruan edhe shumë fise të tjera jehudësh. Pasi mbërriti në Medinë, Profeti (a.s.) lidhi pakt me të gjitha fiseve e jehudëve që jetonin pranë tij në Medinë. Pas ngjarjes së Bedrit, rreth gjashtë muaj ose më shumë pas saj, Profeti (a.s.) shkoi te fisi i Beni Nadirit dhe bisedoi me ta që ta ndihmonin në lidhje me kompensimin e vrasjes së dy idhujtarëve të fisit Kelabije nga Amër Ibn Umeje Ed-Damrij. Ata iu përgjigjën pozitivisht kërkesës së Profetit (a.s.), duke thënë: “Po, do ta bëjmë ne, o Ebu Kasim! Mund të ulesh këtu, derisa të bëjmë gati atë që kërkon.” Atëherë, ata u veçuan me njëri-tjetrin dhe shejtani i mallkuar filloi t’i nxiste dhe t’u zbukuronte një veprim, i cili do të ishte dëshpërimi i tyre. Atë e meritonin dhe kështu ishte e shkruar për ta. Duke planifikuar vrasjen e Profetit (a.s.), thanë: “Cili nga ju do ta marrë këtë rrasë guri, të ngjitet mbi mur dhe t’ia shtypë kokën me të?” Më fatziu i tyre, Amër Ibn Xhehashi, u hodh e tha: “E marr unë përsipër ta kryej!” Këtu ndërhyn Selam Ibn Mishkemi, që thotë: “Mos e bëni! Betohem në Allah, se atij do t’i përcillet shumë shpejt ky plan i juaj! Nuk ka dyshim se kjo do të thotë thyerje e paktit, që ne kemi bërë me të.” Ndërkohë, Profetit (a.s.) i zbriti menjëherë Shpallja prej Zotit të tij, duke e njoftuar për komplotin e jehudëve. Ai u ngrit me të shpejtë prej atij vendi dhe u nis për në Medinë. Pas tij shkuan edhe sahabët, të cilët i thanë: “Ti brofe me të shpejtë që andej, kurse ne as nuk e ndiem se si u largove!”. Dhe Profeti (a.s.) u kallëzoi për kurthin e jehudëve. Më pas, Profeti (a.s.) u dërgoi një ultimatum Benu Nadirëve, ku thuhej: “Largohuni nga Medina dhe nuk keni për të jetuar më kurrë aty, pranë meje! Ju jap afat dhjetë ditë. Çdokush që gjendet në të pas këtij afati, do të ekzekutohet!” Dhe, vërtet, për disa ditë me radhë, ata nisën të përgatiteshin për largimin, por, papritur, munafiku Abdullah Ibn Ubej Ibn Seluli u dërgoi atyre një mesazh, ku u thoshte: “Mos u largoni nga vendi juaj, sepse me mua janë 2000 luftëtarë, që do të hyjnë në ndërtesat tuaja dhe janë gati të luftojnë deri në vdekje, së bashku me ju. Në ndihmë do t’ju vijnë edhe Benu Kurejdhat me aleatët e tyre nga Gatafani.” Ky mesazh i dha shpresë udhëheqësit të Benu Nadirëve, Hujej Ibn Ahtabit, i cili i dërgoi fjalë Profetit ( a.s) dhe i tha: “Ne nuk kemi për të dalë nga vendet tona! Vepro çfarë të duash!” Pasi mori këtë mesazh, Profeti (a.s.) dhe shokët e tij thanë: “Allahu Ekber”, dhe u nisën drejt tyre. Ishte Ali Ibn Ebu Talibi ai që mbante flamurin. Benu Nadirët, në pritje të ndihmës së aleatëve të tyre, rezistuan në fillim, duke mbrojtur muret me shigjeta e gurë. Por ndihma e premtuar nuk erdhi. Benu Kurejdhat u distancuan, ashtu si Ibn Ubeji me aleatët e tij prej Gatafani nuk e mbajtën fjalën. Benu Nadirët qëndruan të rrethuar, derisa u dorëzuan, duke kërkuar që të largoheshin nga Medina. Profeti (a.s.) gjykoi që ata të lejoheshin të dilnin së bashku me familjet e tyre, duke marrë me vete aq plaçka, përveç armëve, sa mund të mbanin devetë e tyre. Kështu, Profeti (a.s.) mbajti pasurinë që ata lanë dhe armët e tyre. Plaçka e luftës e marrë nga Benu Nadirët ishte e veçantë vetëm për Profetin (a.s.) dhe ishte ai që e përcaktoi ndarjen e saj në dobi të muslimanëve. Kjo pasuri nuk iu nënshtrua rregullit të zakonshëm të ndarjes së plaçkës së luftës, sepse Allahu i Lartësuar ia dhuroi atë Profetit të Tij, pa qenë e nevojshme që muslimanët të luftonin me kalorësinë dhe këmbësorinë e tyre. Jehudët u larguan në drejtim të Hajberit me në krye Hujej Ibn Ahtabin, ndërsa Profeti (a.s.) mori në sundim tokën e tyre. Gjithashtu, ata lanë edhe shumë armatim, si 50 mburoja, 50 përkrenare dhe 340 shpata. Kjo qe shkurtimisht ngjarja me Benu Nadirët, sikurse e kanë përshkruar historianë të ndryshëm.

Allahun e madhëron me

(tesbih)

përlëvdim gjithçka që gjendet në qiej dhe në Tokë. Ai është Ngadhënjimtari, i Urti. -

Allahu i Lartësuar e hap këtë sure duke na bërë të qartë se gjithçka që gjendet në qiej dhe në Tokë i bën tesbih Atij, duke e falënderuar e lavdëruar, duke e lartësuar Atë nga çdo mangësi që nuk i shkon madhështisë së Tij, duke e adhuruar Atë me nënshtrim dhe drojë. Allahu është El Aziz – Krenari e Ngadhënjimtari, i Cili ka nënshtruar gjithçka dhe asgjë nuk është e pamundur për fuqinë e Tij. Askush nuk mund t’i shpëtojë pushtetit dhe sundimit të Tij. Allahu është El Hakim- i Urti, si në krijimin e Tij, edhe në ligjet e vendosura prej Tij. Ai nuk ka krijuar asgjë më kot dhe nuk ka bërë asnjë ligj që të mos jetë me dobi. Të gjitha veprat e Allahut janë bërë me urtësinë e Tij. E tillë ishte edhe ndihma që Allahu i Lartësuar i dhuroi Profetit (a.s.) kundër qafirëve të fisit Benu Nadir. Kur ata tradhtuan, duke e shkelur paktin me Profetin (a.s.), Allahu i nxori nga vendi i tyre, të cilin e donin dhe ishin të lidhur aq shumë: Këtu flitet për ngjarjen e Pusit tëMaunas. Kjo ndodhi në muajin sefertëvitit të katërt të Hixhrit. Shkurtimisht, kjongjarje zuri fill me vizitën e Ebu BeraAmër Ibn Malikut, që thirrej me nofkënMulaibul Esineh. Profeti (a.s.) e ftoi atë tëpranonte Islamin, por ai për momentinnuk pranoi, ndonëse nuk u duk ndonjërefuzim i fortë prej tij. Ai i tha Profetit(a.s.): “O i Dërguari i Allahut, do të ishtemë mirë sikur te populli i Nexhdit tëdërgoje shokët e tu, me qëllim që t’iftojnë ata në përqafimin e fesë tënde.Unë shpresoj që ata të përgjigjenpozitivisht.” Profeti (a.s.) ia ktheu: “Kamfrikë nga populli i Nexhdit, se mos u bëngjë atyre!” Por Ebu Berai i tha: “Dal unëdorëzanë për ta!” Atëherë, Profeti (a.s.)dërgoi te populli i Nexhdit (sipas versionittë Ibn Ishakut) dyzet burra, ndërsa nëSahih-un e Buhariut dhe të Muslimitthuhet se ishin shtatëdhjetë burra(sigurisht, ky variant i fundit është më isaktë). Profeti (a.s.) i dërgoi ata nënkomandën e El Mundhir Ibn Amrit, njënga bijtë e Benu Saides, i ashtuquajturi ElMu'nik li Jemute. Ata ishin nga më tëmirët e muslimanëve, për sa i përketditurisë, moralit dhe fisnikërisë. E kështunisën marshimin, derisa mbërritën te Pusii Maunas. Ky pus ndodhej ndërmjettrojeve të fisit Benu Amir dhe krastës sëBenu Sulejmit. Pasi u vendosën aty,delegacioni i dijetarëve dërgoi Haram IbnMelhanin, vëllain e Ummu Sulejmit, që t’iparaqiste mesazhin e Profetit (a.s.)armikut të Allahut, Amir Ibn Tufejlit. Ky ifundit as nuk denjoi të shikonte letrën edërguar nga Profeti (a.s.), madje urdhëroinjë nga të tijët për ta goditur lajmëtarinme shtizë pas shpine. Kur shtiza përshkoitej e tej trupin e lajmëtarit të Profetit(a.s.) dhe gjaku i tij vërshoi, lajmëtari iProfetit, plot kënaqësi, tha: “Fitova,pasha Zotin e Qabes!” Menjëherë paskësaj, armiku i Allahut u organizua shumëshpejt për të vrarë pjesën tjetër tëmuslimanëve. Ai thirri në ndihmë fisin eBenu Amirit, por ata nuk iu përgjigjënftesës së tij, për shkak të besës së dhënënga Ebu Berai, për të siguruarmuslimanët. Atëherë, Amir Ibn Tufejli iudrejtua për aleancë fisit Benu Sulejm, dheprej këtij fisi arriti të siguronte aleancën eUsejjes, Ri’alit dhe Dhekuanit. Këta ugrumbulluan dhe rrethuan shokët eProfetit (a.s.), të cilët luftuan si burrat,derisa u vra edhe i fundit i tyre. I vetmi qëshpëtoi, ishte Kab Ibn Zejd Ibn Nexhari. Aimundi të shpëtonte, duke u shtirë si ivrarë, i mbuluar nga plagët e rënda. Aijetoi pas kësaj ngjarjeje, derisa u vra nëbetejën e Hendekut. Ndërkohë, Amër IbnUmeje el Damri dhe Mundhir Ibn UkbeteIbn Amiri, të cilët ishin duke ruajturbagëtitë e muslimanëve, kur panë zogjtëqë vërtiteshin sipër vendit të betejës,brofën për te fushëbeteja. Kështu,Mundhir Ibn Muhamedi zbriti dhe luftoikundër idhujtarëve, derisa u vra bashkëme shokët e tjerë. Ndërsa Amër IbnUmeje el Damri ra rob në duart e tyre.Kur morën vesh se ai ishte prej Mudari,Amiri ia preu balluket dhe e liroi, përshkak të betimit të nënës së tij se do tëlironte një rob nga Mudari. Amër IbnUmeje mori rrugën e kthimit dhe, kurarriti në një vend të quajtur Karkaratu, nëhyrje të një lugine, u ul poshtë hijes sënjë peme. Atje kaluan dy burra prej fisitKilab dhe u ulën për të pushuar pranë tij.Kur ata i zuri gjumi, ai shkoi dhe i vrau nëbefasi, duke menduar se në këtë mënyrëpo merrte hak për shokët e vrarë. Por kjopërbënte shkelje, sepse ata kishin qenënën mbrojtjen që u jepte një marrëveshjepaqeje me Profetin (a.s.), edhe pse Amrinuk e dinte një gjë të tillë. Kur u kthye, aie lajmëroi Profetin (a.s.) për veprën e tij,ndërsa ai i tha: “Ke vrarë dy vetë, për tëcilët duhet të jap shpagim.” Ngjarja e mësipërme shënon edheshkakun e fillimit të betejës me BenuNadirët. Ishte Profeti (a.s.) i pari që u nisnë këtë luftë. Atje i mbajti të rrethuar atagjashtë net. Gjatë kësaj kohe, në Medinëla si mëkëmbës Ibn Ummu Mektumin. Kjondodhi në muajin rabiul euel. Ibn Hazmithotë që pikërisht në këtë periudhë undaluan edhe pijet alkoolike. Në fund,Benu Nadirët u dorëzuan, duke pranuargjykimin e Profetit (a.s.), i cili i lejoi ata qëtë largoheshin, por nuk i lejoi të merrninme vete më shumë sesa mbanin devetë etyre, përveç armëve. Kështu pra, ata udëbuan prej viseve të tyre, për shkak tëprishjes së paktit me Profetin (a.s.).Krerët e çifutëve, si Hujej Ibn Ahtabi dheSelam Ibn Ebu Ukajki, shkuan drejtHajberit, ndërsa disa të tjerë iu drejtuanShamit. Prej tyre pranuan Islamin veçsedy vetë, Jamin Ibn Amri dhe Ebu Sad IbnUehbi, pasuria e të cilëve u ruajt epaprekur. Pasurinë e fisit Benu Nadir,Profeti (a.s.) ua shpërndau kryesishtmuhaxhirëve të parë, sepse ajo plaçkënuk ishte fituar në betejë. Prej ensarëvenuk mori kush nga kjo pasuri, përveç EbuDuxhanes dhe Sehl Ibn Hunejfit, përshkak të gjendjes së tyre shumë të varfër.Në përshkrim të kësaj lufte zbriti edhesureja Hashër, sipas versionit më të saktëtë pranuar nga historianët dhe studiuesit.Muhamed Ibn Shihab el Zuhri pretendonse ndeshja me Benu Nadirët ndodhigjashtë muaj pas Luftës së Bedrit, por kyështë një gabim dhe keqkuptim nga ana etij. Është e sigurt dhe e padiskutueshmese beteja me Benu Nadirët ndodhi pasbetejës së Uhudit. Në fakt, beteja që uzhvillua gjashtë muaj pas Luftës së Bedrit,ishte beteja me fisin Benu Kajnuka.Beteja me Benu Kurejdhat ndodhi pasLuftës së Hendekut, ndërsa Beteja eHajberit ndodhi pas Hudejbies. Profeti(a.s.) zhvilloi kundër çifutëve katërluftëra. E para ishte lufta kundër BenuKajnuka, që ndodhi gjashtë muaj pasbetejës së Bedrit. E dyta ishte beteja meBenu Nadirët, që ndodhi pas Luftës sëUhudit. E treta ishte beteja kundër BenuKurejdhave, që ndodhi pas Luftës sëHendekut, ndërsa beteja e katërt ishteajo Hajberit, e cila ndodhi pas Hudejbies.[Shih “Zadul Mead”, v.

3 ]