Sureja El-Kalem (Stilolapsi) — سُورَةُ القلم
ن ۚ وَالْقَلَمِ وَمَا يَسْطُرُونَ i
Nûn. Pasha pendën dhe në atë që shkruajnë ata, (1)
مَا أَنْتَ بِنِعْمَةِ رَبِّكَ بِمَجْنُونٍ i
ti, me dhuntinë e Zotit tënd, nuk je i marrë; (2)
وَإِنَّ لَكَ لَأَجْرًا غَيْرَ مَمْنُونٍ i
ti, me të vërtetë, do të jesh përherë i shpërblyer (3)
وَإِنَّكَ لَعَلَىٰ خُلُقٍ عَظِيمٍ i
dhe, me të vërtetë, ti je me virtyte të mëdha (4)
فَسَتُبْصِرُ وَيُبْصِرُونَ i
dhe, ti do të shohësh, por edhe ata (jobesimtarët) do të shohin, (5)
إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبِيلِهِ وَهُوَ أَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِينَ i
Zoti yt e di më së miri për atë që e ka devijuar rrugën e tij dhe Ai i di mirë ata që janë në rrugën e drejtë. (7)
فَلَا تُطِعِ الْمُكَذِّبِينَ i
Andaj, mos ju përul ti atyre që përgënjeshtrojnë. (8)
وَدُّوا لَوْ تُدْهِنُ فَيُدْهِنُونَ i
Ata dëshirojnë që ti të bësh lëshime, e të bëjnë (lëshime) edhe ata, (9)
وَلَا تُطِعْ كُلَّ حَلَّافٍ مَهِينٍ i
dhe mos ju përul ti atyre që betohen (rrejshëm), e që janë të poshtër, (10)
هَمَّازٍ مَشَّاءٍ بِنَمِيمٍ i
lajkatarit dhe atë që transmeton fjalët për të keq; (11)
مَنَّاعٍ لِلْخَيْرِ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ i
penguesin e të mirav, e kundërvajtësin e mëkatarin e madh; (12)
عُتُلٍّ بَعْدَ ذَٰلِكَ زَنِيمٍ i
të ashpërit dhe pos kësaj edhe kopil, - (13)
أَنْ كَانَ ذَا مَالٍ وَبَنِينَ i
(mos ju përul ti) për shkak se është i pasur dhe ka shumë djemë, (14)
إِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِ آيَاتُنَا قَالَ أَسَاطِيرُ الْأَوَّلِينَ i
i cili kur t’i lexohen ajetet Tona (Kur’ani), thotë: “Këto janë vetëm përralla të (popujve të) lashtë!” (15)
سَنَسِمُهُ عَلَى الْخُرْطُومِ i
Na (së shpejti), do t’ia damkosim hundën atij! (16)
إِنَّا بَلَوْنَاهُمْ كَمَا بَلَوْنَا أَصْحَابَ الْجَنَّةِ إِذْ أَقْسَمُوا لَيَصْرِمُنَّهَا مُصْبِحِينَ i
Na, do t’i provojmë ata (jobesimtaët), sikundër që i kemi provuar pronarët e kopshtit, të cilët ishin betuar se në mëngjes do t’i marrin frutet; (17)
وَلَا يَسْتَثْنُونَ i
e nuk patën thënë: “Nëse do Zoti!” (18)
فَطَافَ عَلَيْهَا طَائِفٌ مِنْ رَبِّكَ وَهُمْ نَائِمُونَ i
Dhe, e goditi atë (kopshtin) një fatkeqësi nga Zoti yt, derisa ata flinin (19)
فَأَصْبَحَتْ كَالصَّرِيمِ i
dhe ai (kopshti) gëdhiu i shkretëruar. (20)
فَتَنَادَوْا مُصْبِحِينَ i
Kurse, në agim, ata, e thirrën njëri-tjetrin: (21)
أَنِ اغْدُوا عَلَىٰ حَرْثِكُمْ إِنْ كُنْتُمْ صَارِمِينَ i
“Nxitoni herët në kopshtin tuaj, nëe doni t’i tuboni frutet!” (22)
فَانْطَلَقُوا وَهُمْ يَتَخَافَتُونَ i
Dhe at au nisën duke biseduar qetësisht: (23)
أَنْ لَا يَدْخُلَنَّهَا الْيَوْمَ عَلَيْكُمْ مِسْكِينٌ i
“Mos të lejojmë që të paraqitet asnjë i vobektë në kopshtin tonë!” (24)
وَغَدَوْا عَلَىٰ حَرْدٍ قَادِرِينَ i
Dhe, ata u nisën herët, të bindur se do të mund t’i pengojnë ata (të vobektit), (25)
فَلَمَّا رَأَوْهَا قَالُوا إِنَّا لَضَالُّونَ i
e kur e panë (kopshtin e shkretëruar), ata thanë: “Na, me të vërtetë, qenkemi të humbur; (26)
بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ i
por, jo, jo, - krejt paskemi mbaruar!” (27)
قَالَ أَوْسَطُهُمْ أَلَمْ أَقُلْ لَكُمْ لَوْلَا تُسَبِّحُونَ i
Njëri më i arsyeshëm, prej tyre tha: “A nuk ju thashë unë se duhet ta kujtoni Perëndinë!” (28)
قَالُوا سُبْحَانَ رَبِّنَا إِنَّا كُنَّا ظَالِمِينَ i
“Lavdëruar qoftë Zoti ynë!” – thanë. Na, me të vërtetë, paskemi qentë të padrejtë!” (29)
فَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍ يَتَلَاوَمُونَ i
Dhe, atëherë filluan ta qortojnë njëri-tjetrin. (30)
قَالُوا يَا وَيْلَنَا إِنَّا كُنَّا طَاغِينَ i
“Sa keq për ne!” thanë ata – ne, me të vërtetë, paskemi qenë të egërsuar; (31)
عَسَىٰ رَبُّنَا أَنْ يُبْدِلَنَا خَيْرًا مِنْهَا إِنَّا إِلَىٰ رَبِّنَا رَاغِبُونَ i
Zoti ynë mund të na japë edhe më të mirë se këtë; me të vërtetë, ne mbështetemi te Zoti ynë!” (32)
كَذَٰلِكَ الْعَذَابُ ۖ وَلَعَذَابُ الْآخِرَةِ أَكْبَرُ ۚ لَوْ كَانُوا يَعْلَمُونَ i
I tillë ka qenë dënimi, e dënimi në jetën tjetër është më i madh, nëse e dinë! (33)
إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ عِنْدَ رَبِّهِمْ جَنَّاتِ النَّعِيمِ i
Për ata që i druajnë Perëndisë, te Perëndia do të ketë kopshte të dhuntisë, - (34)
أَفَنَجْعَلُ الْمُسْلِمِينَ كَالْمُجْرِمِينَ i
Vallë, a do t’i barazojmë muslimanët me njerëzit e këqinj?! – (35)
مَا لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ i
Çka keni ju, si gjykoni ju?! (36)
أَمْ لَكُمْ أَيْمَانٌ عَلَيْنَا بَالِغَةٌ إِلَىٰ يَوْمِ الْقِيَامَةِ ۙ إِنَّ لَكُمْ لَمَا تَحْكُمُونَ i
Apo, a ka për ju betime të mëdha, që do të vlejnë deri në Ditën e Kijametit, e që do ta keni atë çka e keni caktuar. (39)
سَلْهُمْ أَيُّهُمْ بِذَٰلِكَ زَعِيمٌ i
Pyeti ata – kush është garantues për këtë. (40)
أَمْ لَهُمْ شُرَكَاءُ فَلْيَأْتُوا بِشُرَكَائِهِمْ إِنْ كَانُوا صَادِقِينَ i
Ose, a kanë ata bashkëpunëtorë në këtë. E, le t’i sjellin ata bashkëpunëtorët e tyre, nëse flasin të vërtetën. (41)
يَوْمَ يُكْشَفُ عَنْ سَاقٍ وَيُدْعَوْنَ إِلَى السُّجُودِ فَلَا يَسْتَطِيعُونَ i
(Kujtoju) Ditën e vështirë, kur zbulohen të gjitha dhe ata ftohen (thirrën) që të përulen në tokë (në sexhde), e nuk munden (nuk do të kenë fuqi), (42)
خَاشِعَةً أَبْصَارُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ ۖ وَقَدْ كَانُوا يُدْعَوْنَ إِلَى السُّجُودِ وَهُمْ سَالِمُونَ i
(ata do të jenë) me sy ulur dhe krejtësisht të poshtëruar, - e, me të vërtetë, kanë qenë të ftuar në përulje (sexhde), derisa qenë gjallë dhe shëndoshë. (43)
فَذَرْنِي وَمَنْ يُكَذِّبُ بِهَٰذَا الْحَدِيثِ ۖ سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَيْثُ لَا يَعْلَمُونَ i
Prandaj, më lë ti Mua, (Unë) do t’i dënoj ata që e mohojnë këtë Thënie (Kur’anin), Ne ata gradualisht do t’i mashtrojmë (për dënim) në mënyrë të panjohur (44)
وَأُمْلِي لَهُمْ ۚ إِنَّ كَيْدِي مَتِينٌ i
dhe u japim atyre afat, se, me të vërtetë, mashtrimi Im është i fortë! (45)
أَمْ تَسْأَلُهُمْ أَجْرًا فَهُمْ مِنْ مَغْرَمٍ مُثْقَلُونَ i
A po kërkon ti shpërblim nga ata, e ata janë të rënduar nga borxhet? (46)
أَمْ عِنْدَهُمُ الْغَيْبُ فَهُمْ يَكْتُبُونَ i
E, a ka tek ata dijeni të fshehtë, e ata po i përshkruajnë ato? (47)
فَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ وَلَا تَكُنْ كَصَاحِبِ الْحُوتِ إِذْ نَادَىٰ وَهُوَ مَكْظُومٌ i
Duro ti për gjykimin e Zotit tënd dhe mos u bën si peshkatari (Junusi), kur iu lut Zotit të vet, e ai (Junusi) ishte i hidhëruar, (48)
لَوْلَا أَنْ تَدَارَكَهُ نِعْمَةٌ مِنْ رَبِّهِ لَنُبِذَ بِالْعَرَاءِ وَهُوَ مَذْمُومٌ i
dhe, sikur mos ta arrinte atë mirësi prej Perëndisë, ai do të hudhej në një shkretëtirë e do të ishte i qortuar, (49)
فَاجْتَبَاهُ رَبُّهُ فَجَعَلَهُ مِنَ الصَّالِحِينَ i
por, Zoti i tij e ka zgjedhur dhe e ka bërë atë në grupin e njerëzve të mirë. (50)
وَإِنْ يَكَادُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَيُزْلِقُونَكَ بِأَبْصَارِهِمْ لَمَّا سَمِعُوا الذِّكْرَ وَيَقُولُونَ إِنَّهُ لَمَجْنُونٌ i
Pothuajse, me të vërtetë, jobesimtarët duan të të rrëzojnë me shikim kur dëgjojnë Kur’anin, duke thënë: “Ai, në të vërtetë, është i marrë!” (51)
وَمَا هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِلْعَالَمِينَ i
E, ai (Kur’ani), është këshillë për tërë botën! (52)