Profeti Muhamed (Paqja qoftë mbi të) konsiderohet profeti i fundit në Islam, i nderuar për udhëheqjen, karakterin moral dhe ndikimin e thellë që pati mbi njerëzimin. Mësimet dhe veprat e tij janë themeli i fesë islame dhe kanë ndikuar miliarda njerëz në mbarë botën. Më poshtë është një përshkrim i detajuar i jetës së tij, mësimeve dhe trashëgimisë që ai la pas.
Profeti Muhamed (Paqja qoftë mbi të) lindi në vitin 570 të erës sonë në qytetin e Mekës, në atë që sot është Arabia Saudite. Ai ishte pjesë e fisit fisnik Kurejsh, i cili kishte pushtet të madh në atë rajon. Babai i tij, Abdullahu, ndërroi jetë para lindjes së tij, ndërsa nëna e tij, Amina, vdiq kur ai ishte vetëm gjashtë vjeç, duke e lënë jetim. Ai u rrit nga gjyshi i tij, Abdul Mutalib, dhe më vonë nga xhaxhai i tij, Ebu Talibi.
Pavarësisht vështirësive të jetës si jetim, Muhamedi (Paqja qoftë mbi të) u bë i njohur për ndershmërinë, mirësinë dhe integritetin e tij. Ai mori nofkën "El-Emin" (I Besuari) për shkak të karakterit të tij të përkryer. Që në moshë të re ai tregoi pjekuri dhe mençuri të jashtëzakonshme.
Kur ishte 25 vjeç, u martua me Hadixhen, një grua e pasur dhe e ve që ishte 15 vjet më e madhe se ai. Hadixhja ishte një nga të parët që besoi në profetësinë e tij dhe martesa e tyre ishte e bazuar në respekt dhe dashuri të ndërsjellë. Ata patën disa fëmijë, me vajzën e tyre Fatime si më e njohura. Muhamedi (Paqja qoftë mbi të) jetoi një jetë të qetë gjatë kësaj periudhe, duke menaxhuar biznesin e Hadixhes dhe duke ruajtur reputacionin e tij si njeri i sinqertë dhe i besueshëm.
Kjo periudhë e hershme e jetës së Profetit ishte vendimtare në formimin e bazave morale që do të udhëhiqnin veprimet e tij si profet më vonë. Koha me Hadixhen dhe fisin Kurejsh e ndihmoi të fitonte përvojën dhe mirëkuptimin e nevojshëm për të udhëhequr popullin e tij.
Në moshën 40 vjeçare, Muhamedi (Paqja qoftë mbi të) u tërhoq në Shpellën Hira për vetmi dhe meditim. Aty ai mori shpalljen e parë nga Allahu përmes melekut Xhibril (Gabriel). Fjalët e para të shpallura ishin nga Surja El-Alak 96: 1⧉ 2⧉ 3⧉ 4⧉ 5⧉: "Lexo në emër të Zotit tënd që krijoi."
Ky moment shënoi fillimin e misionit profetik të Muhamedit (Paqja qoftë mbi të). Për 23 vitet e ardhshme, ai vazhdoi të merrte shpallje që më pas u përmbledhën në Kuranin Famëlartë. Mesazhet theksonin njësinë e Zotit, drejtësinë, mëshirën dhe sjelljen etike.
Fillimisht, Profeti ndau shpalljet me familjen dhe miqtë e tij më të afërt, përfshirë gruan e tij Hadixhen dhe kushëririn e tij Aliun. Pasuesit e hershëm të Islamit u përballën me tallje, përndjekje dhe kërcënime nga udhëheqësit e Mekës që e panë fenë e re si kërcënim për pushtetin dhe traditat e tyre.
Megjithatë, Profeti Muhamed (Paqja qoftë mbi të) qëndroi i vendosur në misionin e tij. Shpalljet vazhduan të ofronin udhëzime për çështje shpirtërore, shoqërore, ligjore dhe politike. Ai udhëzoi njerëzit në çdo aspekt të jetës: nga adhurimi dhe lutja, deri te martesa, familja dhe qeverisja.
Ndërsa mesazhi i Profetit u përhap, qëndresa nga fisi Kurejsh u bë më e ashpër. Udhëheqësit e fisit ndiheshin të kërcënuar nga monoteizmi që sfidonte besimet e tyre politeiste dhe ndikimin ekonomik rreth Qabes. Profeti dhe pasuesit e tij u përballën me përndjekje, tortura dhe bojkot ekonomik.
Gjatë kësaj kohe, Profeti vazhdoi të predikonte paqe, drejtësi dhe barazi. Ai u tregua i qëndrueshëm dhe i palëkundur në misionin e tij, duke demonstruar besimin e fortë dhe përkushtimin ndaj urdhrit hyjnor.
Profeti gjithashtu dërgoi disa ndjekës të tij në Abisini (Etiopia e sotme), ku gjetën strehë nën mbretin e krishterë Nexhashi. Kjo ngjarje tregoi rëndësinë e tolerancës fetare dhe mbrojtjes së të shtypurve për shkak të besimit të tyre.
Persekutimi vazhdoi derisa në vitin 622, Profeti Muhamed (Paqja qoftë mbi të) dhe ndjekësit e tij migruan në Medinë – ngjarje e njohur si Hixhra – që shënon fillimin e kalendarit islam dhe themelimin e bashkësisë së parë myslimane.
Hixhra ishte një moment kyç në historinë islame. Ajo i dha komunitetit mysliman një strehë të sigurt dhe mundësoi përhapjen e Islamit si sistem shoqëror dhe politik. Në Medinë, Profeti u prit me mirëseardhje dhe u pranua si udhëheqës nga fiset vendase.
Ai krijoi një marrëveshje shoqërore të quajtur Kushtetuta e Medinës, që përcaktonte të drejtat dhe detyrat e banorëve, përfshirë myslimanët, hebrenjtë dhe fiset e tjera. Ajo promovoi paqen, drejtësinë dhe bashkëpunimin ndërmjet komuniteteve të ndryshme.
Profeti gjithashtu ndërtoi xhaminë e parë në Medinë – Xhamia e Profetit (Masjid en-Nebevij), e cila u bë qendra fetare, shoqërore dhe politike e myslimanëve.
Migrimi në Medinë shënoi fillimin e përhapjes së Islamit si fe globale dhe rritjen e shpejtë të komunitetit mysliman.
Pas migrimit, myslimanët përballuan sfida të mëdha, përfshirë beteja ushtarake me fisin Kurejsh. Ndonëse ishin më të paktë në numër, ata treguan guxim dhe besim nën udhëheqjen e Profetit.
Beteja e parë madhore ishte ajo e Bedrit në vitin 624, ku myslimanët fituan pavarësisht numrit të vogël. Kjo rriti moralin e tyre dhe tregoi se fitorja vjen me ndihmën e Allahut.
Betejat vazhduan, përfshirë Uhudin në 625 ku myslimanët pësuan disfatë, por Profeti qëndroi i palëkundur dhe vazhdoi të udhëhiqte me urtësi dhe durim.
Fitorja përfundimtare ndodhi në vitin 630 me çlirimin paqësor të Mekës. Profeti hyri në qytet me një ushtri të madhe por tregoi mëshirë duke falur edhe ata që e kishin persekutuar. Ky akt tregoi mëshirën dhe dhembshurinë e tij të jashtëzakonshme.
Profeti Muhamed (Paqja qoftë mbi të) është i fundit i të Dërguarve të Allahut dhe mësimet e tij vazhdojnë të ndikojnë jetën e mbi një miliard njerëzve. Jeta e tij është model për myslimanët dhe mësimet e tij përfshijnë çdo aspekt të jetës njerëzore.
Ai theksoi drejtësinë dhe barazinë, duke mbrojtur të dobëtit dhe të shtypurit. Mësimet e tij treguan se të gjithë njerëzit janë të barabartë para Allahut dhe se dallimi i vetëm është devotshmëria.
Ai gjithashtu predikoi dhe praktikoi mëshirën dhe dhembshurinë, duke treguar dashamirësi jo vetëm ndaj miqve por edhe ndaj armiqve. Sjellja e tij është shembull për myslimanët në mënyrën e trajtimit të të tjerëve.
Trashëgimia e tij përfshin Kuranin, si dhe Sunetin – fjalët dhe veprat e tij – që përbëjnë burime të rëndësishme për ligjin dhe etikën islame.
Ndikimi i tij është i madh dhe i përjetshëm. Mesazhi i tij është përhapur në të gjithë botën dhe shembulli i tij vazhdon të frymëzojë breza të tërë drejt një jete të drejtë dhe të mëshirshme.