Sureja Esh-Shuara (Poetët) — سُورَةُ الشعراء
طسم i
Tâ, Sín, Mîm. (1)
لَعَلَّكَ بَاخِعٌ نَفْسَكَ أَلَّا يَكُونُوا مُؤْمِنِينَ i
A mos vallë ti (o Muhammed) don ta shkatërrosh veten, ngase ata nuk duan të besojnë? (3)
إِنْ نَشَأْ نُنَزِّلْ عَلَيْهِمْ مِنَ السَّمَاءِ آيَةً فَظَلَّتْ أَعْنَاقُهُمْ لَهَا خَاضِعِينَ i
Sikur të donim Ne, do të zbritnim në ta – nga qielli – një mrekulli, para së cilës, ata do të përulnin kokat e tyre. (4)
وَمَا يَأْتِيهِمْ مِنْ ذِكْرٍ مِنَ الرَّحْمَٰنِ مُحْدَثٍ إِلَّا كَانُوا عَنْهُ مُعْرِضِينَ i
Dhe, atyre, nuk u ka ardhur kurrfarë këshille e re prej Mëshiruesit, e që të mos jenë shmangur nga ajo. (5)
فَقَدْ كَذَّبُوا فَسَيَأْتِيهِمْ أَنْبَاءُ مَا كَانُوا بِهِ يَسْتَهْزِئُونَ i
Ata, me të vërtetë, e kanë përgënjeshtruar (këtë këshillë), andaj, do t’i arrijë ata, me siguri përfundimi i asaj, me të cilën janë tallë. (6)
أَوَلَمْ يَرَوْا إِلَى الْأَرْضِ كَمْ أَنْبَتْنَا فِيهَا مِنْ كُلِّ زَوْجٍ كَرِيمٍ i
Vallë, a nuk shohin ata që në Tokë, Ne kemi bërë të mbijnë sa e sa lloje çifte bimësh të mrekullueshme? (7)
إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ i
Me të vërtetë, në këtë ka argument, por shumica e tyre (njerëzve) nuk kanë besuar, (8)
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ i
e Zoti yt, me të vërtetë, është i Plotëfuqishëm dhe mëshirues. (9)
وَإِذْ نَادَىٰ رَبُّكَ مُوسَىٰ أَنِ ائْتِ الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ i
(Përkujtoju atyre, o Muhammed) kur Perëndia i thërriti Musait: “Shko te populli zullumqar, (10)
قَوْمَ فِرْعَوْنَ ۚ أَلَا يَتَّقُونَ i
populli i Faraonit; vallë, a nuk po i druajnë ata Perëndisë?” (11)
قَالَ رَبِّ إِنِّي أَخَافُ أَنْ يُكَذِّبُونِ i
(Musai) tha: “O Zoti im, unë kam frikë se do të më konsiderojnë gënjeshtar, (12)
وَيَضِيقُ صَدْرِي وَلَا يَنْطَلِقُ لِسَانِي فَأَرْسِلْ إِلَىٰ هَارُونَ i
e zemra po më ngushtohet, dhe gjuha nuk po më zhvillohet, andaj, dërgoja pejgamberllëkun edhe Harunit! (13)
وَلَهُمْ عَلَيَّ ذَنْبٌ فَأَخَافُ أَنْ يَقْتُلُونِ i
Unë jam edhe përgjegjës ndaj tyre për një gabim (mbytjen e një Kopti), andaj kam frikë se do të më vrasin. (14)
قَالَ كَلَّا ۖ فَاذْهَبَا بِآيَاتِنَا ۖ إِنَّا مَعَكُمْ مُسْتَمِعُونَ i
(Perëndia) tha: “Kurrsesi! (Nuk do të vrasin, por) shkoni që të dy me argumentet Tona. Me të vërtetë, Na jemi me ju dhe dëgjojmë. (15)
فَأْتِيَا فِرْعَوْنَ فَقُولَا إِنَّا رَسُولُ رَبِّ الْعَالَمِينَ i
Shkoni te Faraoni dhe i thoni: “Na jemi pejgamberët e Zotit të botërave, (16)
أَنْ أَرْسِلْ مَعَنَا بَنِي إِسْرَائِيلَ i
lejoni bijtë e Israelit që të vijnë me ne!” (17)
قَالَ أَلَمْ نُرَبِّكَ فِينَا وَلِيدًا وَلَبِثْتَ فِينَا مِنْ عُمُرِكَ سِنِينَ i
(Faraoni) tha: “Vallë, a nuk të kemi rritur ne – në mesin tonë si fëmijë? Dhe, ke qëndruar në mesin tonë shumë vjet të jetës tënde – (18)
وَفَعَلْتَ فَعْلَتَكَ الَّتِي فَعَلْتَ وَأَنْتَ مِنَ الْكَافِرِينَ i
dhe, ke punuar atë veprën (e keqe) tënde, të cilën e ke punuar, e ti madje – je edhe jomirënjohës?” (19)
قَالَ فَعَلْتُهَا إِذًا وَأَنَا مِنَ الضَّالِّينَ i
(Musai) tha: “E kam punuar atë (vepër) kur nuk kam qenë i udhëzuar (para profetnisë), (20)
فَفَرَرْتُ مِنْكُمْ لَمَّا خِفْتُكُمْ فَوَهَبَ لِي رَبِّي حُكْمًا وَجَعَلَنِي مِنَ الْمُرْسَلِينَ i
e kam ikur prej jush, ngase jam frikësuar prej jush, e Zoti im më dhuroi mençurinë dhe më bëri pejgamber. (21)
وَتِلْكَ نِعْمَةٌ تَمُنُّهَا عَلَيَّ أَنْ عَبَّدْتَ بَنِي إِسْرَائِيلَ i
A është mirësi ajo që po më bëni vetëm mua, ndërsa Israelitët i bëre skllavë?” (22)
قَالَ فِرْعَوْنُ وَمَا رَبُّ الْعَالَمِينَ i
Faraoni pyeti (Musain): “E ç’është Zoti i gjithë botërave?” (23)
قَالَ رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ۖ إِنْ كُنْتُمْ مُوقِنِينَ i
(Musai) u përgjegjë: “(Ai është Allahu) Zot’i qiejve dhe i Tokës, dhe çka gjendet në mes tyre, nëse besoni?” (24)
قَالَ لِمَنْ حَوْلَهُ أَلَا تَسْتَمِعُونَ i
(Faraoni) u tha atyre rredh vetes: “Vallë, a nuk po dëgjoni ju?” (25)
قَالَ رَبُّكُمْ وَرَبُّ آبَائِكُمُ الْأَوَّلِينَ i
(Musai) tha: “(Ai është Allahu) Zot’i juaj dhe Zot’i të parëve tuaj”. (26)
قَالَ إِنَّ رَسُولَكُمُ الَّذِي أُرْسِلَ إِلَيْكُمْ لَمَجْنُونٌ i
(Faraoni) tha: “Me të vërtetë, Pejgamberi i juaj, që u është dërguar, është i çmendur”. (27)
قَالَ رَبُّ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَمَا بَيْنَهُمَا ۖ إِنْ كُنْتُمْ تَعْقِلُونَ i
(Musai) tha: “(Ai është Allahu) Zot’i lindjes dhe i perëndimit, dhe asaj që gjendet në mes tyre, nëse mendoni. (28)
قَالَ لَئِنِ اتَّخَذْتَ إِلَٰهًا غَيْرِي لَأَجْعَلَنَّكَ مِنَ الْمَسْجُونِينَ i
(Faraoni) tha: “Nëse ti merr për zot tjetër kë, pos meje, unë, me siguri, do të të hedhë në burg!” (29)
قَالَ أَوَلَوْ جِئْتُكَ بِشَيْءٍ مُبِينٍ i
(Musai) tha: “Vallë, (e bën atë) edhe pasi të kam sjellë mrekulli të qartë”. (30)
قَالَ فَأْتِ بِهِ إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ i
(Faraoni) tha: “E, demonstroje pra, nëse thua të vërtetën!” (31)
فَأَلْقَىٰ عَصَاهُ فَإِذَا هِيَ ثُعْبَانٌ مُبِينٌ i
E (Musai) e lëshoi shkopin e vet (në tokë), e ai u shndërrua në gjarpër të vërtetë! (32)
وَنَزَعَ يَدَهُ فَإِذَا هِيَ بَيْضَاءُ لِلنَّاظِرِينَ i
E, pastaj, nxorri dorën e vet (nga xhepi), kur ajo, u bë e bardhë para shikuesve! (33)
قَالَ لِلْمَلَإِ حَوْلَهُ إِنَّ هَٰذَا لَسَاحِرٌ عَلِيمٌ i
(Faraoni) u tha parisë së tij, që i kishte përreth: “Ky, me të vërtetë, qenka magjistar i dijshëm, (34)
يُرِيدُ أَنْ يُخْرِجَكُمْ مِنْ أَرْضِكُمْ بِسِحْرِهِ فَمَاذَا تَأْمُرُونَ i
(i cili) me magjitë e veta don t’ju dëbojë nga toka juaj, e ç’rekomandoni (ju)?” (35)
قَالُوا أَرْجِهْ وَأَخَاهُ وَابْعَثْ فِي الْمَدَائِنِ حَاشِرِينَ i
(Ata) u përgjegjën: “Lëre këtë dhe vëllain e tij, e dërgoni nëpër qytete që t’i tubojnë, (36)
فَجُمِعَ السَّحَرَةُ لِمِيقَاتِ يَوْمٍ مَعْلُومٍ i
Dhe, u tubuan magjistarët në kohën e ditës së caktuar, (38)
وَقِيلَ لِلنَّاسِ هَلْ أَنْتُمْ مُجْتَمِعُونَ i
e popullit iu tha: “A jeni tubuar (39)
لَعَلَّنَا نَتَّبِعُ السَّحَرَةَ إِنْ كَانُوا هُمُ الْغَالِبِينَ i
që të shkojmë pas magjistarëve, nëse ata do të jenë fitues!” (40)
فَلَمَّا جَاءَ السَّحَرَةُ قَالُوا لِفِرْعَوْنَ أَئِنَّ لَنَا لَأَجْرًا إِنْ كُنَّا نَحْنُ الْغَالِبِينَ i
E, kur erdhën, magjistarët i thanë Faraonit: “A, me të vërtetë, do të shpërblehemi ne, nëse bëhemi fitues?” (41)
قَالَ نَعَمْ وَإِنَّكُمْ إِذًا لَمِنَ الْمُقَرَّبِينَ i
(Faraoni) u përgjegj: “Po, - do të jeni atëherë – edhe ndër të afërmit e mi”. (42)
قَالَ لَهُمْ مُوسَىٰ أَلْقُوا مَا أَنْتُمْ مُلْقُونَ i
Musai u tha atyre: “Hudheni atë që doni ta hudhni!” (43)
فَأَلْقَوْا حِبَالَهُمْ وَعِصِيَّهُمْ وَقَالُوا بِعِزَّةِ فِرْعَوْنَ إِنَّا لَنَحْنُ الْغَالِبُونَ i
Dhe, ata hodhën konopët e tyre dhe shkopinjtë e tyre dhe thanë: “Pasha madhërinë e Faraonit, na, me të vërtetë, do të jemi fitues!” (44)
فَأَلْقَىٰ مُوسَىٰ عَصَاهُ فَإِذَا هِيَ تَلْقَفُ مَا يَأْفِكُونَ i
Pastaj, Musai hodhi shkopin e tij, e (shkopi i tij) i kapërdiu përnjëherësh, ato që i patën prodhuar ata rrejshëm. (45)
فَأُلْقِيَ السَّحَرَةُ سَاجِدِينَ i
Dhe, magjistarët ranë (në tokë) duke bërë sexhde, (46)
قَالُوا آمَنَّا بِرَبِّ الْعَالَمِينَ i
dhe thanë: “Na besojmë në Zotin e Gjithësisë, (47)
قَالَ آمَنْتُمْ لَهُ قَبْلَ أَنْ آذَنَ لَكُمْ ۖ إِنَّهُ لَكَبِيرُكُمُ الَّذِي عَلَّمَكُمُ السِّحْرَ فَلَسَوْفَ تَعْلَمُونَ ۚ لَأُقَطِّعَنَّ أَيْدِيَكُمْ وَأَرْجُلَكُمْ مِنْ خِلَافٍ وَلَأُصَلِّبَنَّكُمْ أَجْمَعِينَ i
(Faraoni) tha: “I besuat atij para se t’ju lejoja juve! – Me të vërtetë, ai është i madhi juaj, i cili u ka mësuar juve magjitë. E, ju do ta dini – unë, në të vërtetë, do t’ju këpusë duart dhe këmbët tuaja tërthorazi dhe do t’ju var të gjithëve! (49)
قَالُوا لَا ضَيْرَ ۖ إِنَّا إِلَىٰ رَبِّنَا مُنْقَلِبُونَ i
(Magjistarët) thanë: “S’ka gjë! – na do të kthehemi te Zoti ynë. (50)
إِنَّا نَطْمَعُ أَنْ يَغْفِرَ لَنَا رَبُّنَا خَطَايَانَا أَنْ كُنَّا أَوَّلَ الْمُؤْمِنِينَ i
Na shpresojmë, se Zoti ynë do të na falë mëkatet tona, meqë jemi besimtarët e parë”. (51)
وَأَوْحَيْنَا إِلَىٰ مُوسَىٰ أَنْ أَسْرِ بِعِبَادِي إِنَّكُمْ مُتَّبَعُونَ i
Dhe, Na ia shpallëm Musait: “Ti ecë natën me robërit e Mi (besimtarët), por do të jeni të ndjekur (prej mohuesve)”. (52)
فَأَرْسَلَ فِرْعَوْنُ فِي الْمَدَائِنِ حَاشِرِينَ i
Dhe, Faraoni dërgoi njerëz nëpër qytete, tubues (të ushtarëve): (53)
إِنَّ هَٰؤُلَاءِ لَشِرْذِمَةٌ قَلِيلُونَ i
(duke thënë): “Me të vërtetë, këta jën një grup i vogël, të cilët (54)
وَإِنَّا لَجَمِيعٌ حَاذِرُونَ i
por, ne – të gjithë jemi të gatshëm!” (56)
فَأَخْرَجْنَاهُمْ مِنْ جَنَّاتٍ وَعُيُونٍ i
Dhe, Na, i kemi dëbuar ata (Faraonin dhe shoqërinë e tij) prej kopshtijeve dhe lumenjve, (57)
وَكُنُوزٍ وَمَقَامٍ كَرِيمٍ i
nga thesarët dhe nga pallatet e mrekullueshme. (58)
كَذَٰلِكَ وَأَوْرَثْنَاهَا بَنِي إِسْرَائِيلَ i
Ja, kështu ka qenë, dhe (këtë) Na ia dhamë trashëgim bijve të Israelit. (59)
فَأَتْبَعُوهُمْ مُشْرِقِينَ i
Dhe, ata (populli i Faraonit), në mëngjez iu afruan atyre (Israelitëve), (60)
فَلَمَّا تَرَاءَى الْجَمْعَانِ قَالَ أَصْحَابُ مُوسَىٰ إِنَّا لَمُدْرَكُونَ i
e kur e panë njëra-tjetrën shokët e Musait thirrën: “Me të vërtetë, na zunë ushtarët e Faraonit!” (61)
قَالَ كَلَّا ۖ إِنَّ مَعِيَ رَبِّي سَيَهْدِينِ i
(Musai) tha: “Kurrsesi! Me të vërtetë, me mua është Zoti im. Ai – ma tregon rrugën mua”. (62)
فَأَوْحَيْنَا إِلَىٰ مُوسَىٰ أَنِ اضْرِبْ بِعَصَاكَ الْبَحْرَ ۖ فَانْفَلَقَ فَكَانَ كُلُّ فِرْقٍ كَالطَّوْدِ الْعَظِيمِ i
Dhe Ne, i shpallëm Musait: “Bjeri me shkopin tënd detit!” (Ai i ra) e (deti) u nda dhe çdo pjes ëe tij u bë si kodër e madhe; (63)
وَأَزْلَفْنَا ثَمَّ الْآخَرِينَ i
dhe Ne – atëherë, aty - i afruam ata të tjerët – (64)
وَأَنْجَيْنَا مُوسَىٰ وَمَنْ مَعَهُ أَجْمَعِينَ i
e Musain dhe të gjithë ata që ishin me të, i shpëtuam – (65)
ثُمَّ أَغْرَقْنَا الْآخَرِينَ i
dhe pastaj, të tjerët i fundosëm. (66)
إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ i
Me të vërtetë, në këtë ka argument (këshillë), por shumica e tyre, nuk janë besimtarë, (67)
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ i
e Zoti yt, me të vërtetë, është i Plotëfuqishëm dhe Mëshirues. (68)
وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ إِبْرَاهِيمَ i
Dhe, tregoju atyre lajmin për Ibrahimin, (69)
إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوْمِهِ مَا تَعْبُدُونَ i
kur i tha babës së vet dhe popullit të vet: Çka adhuroni ju? (70)
قَالُوا نَعْبُدُ أَصْنَامًا فَنَظَلُّ لَهَا عَاكِفِينَ i
Ata u përgjegjën: “Adhurojmë idhujt, dhe përherë u jemi të prirur atyre”. (71)
قَالَ هَلْ يَسْمَعُونَكُمْ إِذْ تَدْعُونَ i
(Ibrahimi) tha: “A ju dëgjojnë ata juve kur t’ju luteni, (72)
أَوْ يَنْفَعُونَكُمْ أَوْ يَضُرُّونَ i
ose, a mund t’ju sjellin dobi apo dëm?” (73)
قَالُوا بَلْ وَجَدْنَا آبَاءَنَا كَذَٰلِكَ يَفْعَلُونَ i
U përgjegjën: “Jo, por i kemi gjetur të parët tanë që vepronin kështu”. (74)
قَالَ أَفَرَأَيْتُمْ مَا كُنْتُمْ تَعْبُدُونَ i
(Ibrahimi) tha: “E, a po vëreni ju, se ç’po adhuroni – (75)
فَإِنَّهُمْ عَدُوٌّ لِي إِلَّا رَبَّ الْعَالَمِينَ i
Me të vërtetë, ata janë armiqët e mi. E, nuk më është armik Zoti i Gjithësisë, (77)
الَّذِي خَلَقَنِي فَهُوَ يَهْدِينِ i
i cili më ka krijuar dhe më udhëheq në rrugë të drejtë, (78)
وَالَّذِي هُوَ يُطْعِمُنِي وَيَسْقِينِ i
dhe i cili më ushqen dhe furnizon me ujë, (79)
وَالَّذِي يُمِيتُنِي ثُمَّ يُحْيِينِ i
dhe i cili do të bëjë që të vdes, e pastja do të më ringjallë, (81)
وَالَّذِي أَطْمَعُ أَنْ يَغْفِرَ لِي خَطِيئَتِي يَوْمَ الدِّينِ i
dhe i cili, shpresoj se ma falë gabimin tim në Ditën e Kijametit! (82)
رَبِّ هَبْ لِي حُكْمًا وَأَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ i
O Zoti im, më dhuro dijeni dhe më rradhit me të mirët, (83)
وَاجْعَلْ لِي لِسَانَ صِدْقٍ فِي الْآخِرِينَ i
dhe bën që të përmendem për të mirë te gjeneratat e ardhshme, (84)
وَاجْعَلْنِي مِنْ وَرَثَةِ جَنَّةِ النَّعِيمِ i
dhe më bën trashëgimtar të xhennetit të dhuntive, (85)
وَاغْفِرْ لِأَبِي إِنَّهُ كَانَ مِنَ الضَّالِّينَ i
dhe falja mëkatet babës tim, sepse ai ka qenë njëri nga të humburit, (86)
وَلَا تُخْزِنِي يَوْمَ يُبْعَثُونَ i
dhe mos më turpëro në Ditën kur do të ringjallen njerëzit, (87)
يَوْمَ لَا يَنْفَعُ مَالٌ وَلَا بَنُونَ i
në Ditën kur nuk do të bëjë dobi as pasuria as djemtë, (88)
إِلَّا مَنْ أَتَى اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ i
por do të bëjë (kenë) dobi (vetëm) ai që vie me zemër të pastër te Perëndia”. (89)
وَأُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ i
Dhe, xhenneti do t’u afrohet besimtarëve, (90)
وَبُرِّزَتِ الْجَحِيمُ لِلْغَاوِينَ i
ndërsa, xhehennemi do t’u dëftohet mohuesve, (91)
وَقِيلَ لَهُمْ أَيْنَ مَا كُنْتُمْ تَعْبُدُونَ i
dhe do t’ju thuhet atyre: “Ku janë ata që i adhuronit ju; (92)
مِنْ دُونِ اللَّهِ هَلْ يَنْصُرُونَكُمْ أَوْ يَنْتَصِرُونَ i
e jo Perëndinë? A mund t’u ndihmojnë aty juve, ose a mund t’i ndihmojnë edhe vetes?” (93)
فَكُبْكِبُوا فِيهَا هُمْ وَالْغَاوُونَ i
E do të hudhen në (zjarr) ata (hyjnitë e tyre), dhe mohuesit, (94)
قَالُوا وَهُمْ فِيهَا يَخْتَصِمُونَ i
Dhe, ata – në xhehennem grindeshin në mes vete e thonin: (96)
تَاللَّهِ إِنْ كُنَّا لَفِي ضَلَالٍ مُبِينٍ i
“Pasha Perëndinë, me të vërtetë, ne kemi qenë në humbje të qartë, (97)
إِذْ نُسَوِّيكُمْ بِرَبِّ الْعَالَمِينَ i
kur juve (hyjnive) u kemi barazuar me Zotin e gjithësisë, (98)
وَمَا أَضَلَّنَا إِلَّا الْمُجْرِمُونَ i
e, vetëm mëkatarët na kanë mashtruar neve, (99)
فَمَا لَنَا مِنْ شَافِعِينَ i
e nuk kemi asnjë ndërmjetësues (te Perëndia) (100)
وَلَا صَدِيقٍ حَمِيمٍ i
as mik të ngushtë, - (101)
فَلَوْ أَنَّ لَنَا كَرَّةً فَنَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ i
sikur të ktheheshim përsëri (në jetë), e të bëhemi besimtarë!” (102)
إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ i
Me të vërtetë, në këtë ka argument (këshillë), por shumica e tyre, nuk janë besimtarë, (103)
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ i
e Zoti yt, me të vërtetë është i Plotëfuqishëm dhe Mëshirues. (104)
كَذَّبَتْ قَوْمُ نُوحٍ الْمُرْسَلِينَ i
Populli i Nuhut, i konsideronte gënjeshtarë pejgamberët. (105)
إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ نُوحٌ أَلَا تَتَّقُونَ i
Kur vëllai i tyre – Nuhu u tha: “Vallë, a nuk i druani ju Perëndisë? (106)
إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ i
Me të vërtetë, unë jam pejgamber i besuar për ju, (107)
فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ i
andaj, druani Perëndisë dhe bëhuni të dëgjueshëm ndaj meje! (108)
وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ الْعَالَمِينَ i
Për këtë, unë nuk kërkoj nga ju kurrfarë shpërblimi, mua do të më shpërblejë vetëm Zoti i gjithësisë, (109)
فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ i
andaj, druani Perëndisë dhe bëhuni të dëgjueshëm ndaj meje!” (110)
قَالُوا أَنُؤْمِنُ لَكَ وَاتَّبَعَكَ الْأَرْذَلُونَ i
Ata thanë: “Vallë, a të besojmë na ty, kur ty po të pasojnë të ulëtit?” (111)
قَالَ وَمَا عِلْمِي بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ i
(Nuhu) tha: “Unë nuk di ç’kanë punuar ata, (112)
إِنْ حِسَابُهُمْ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّي ۖ لَوْ تَشْعُرُونَ i
llogaria e tyre është vetëm te Zoti im, dinie ju, (113)
وَمَا أَنَا بِطَارِدِ الْمُؤْمِنِينَ i
e unë nuk do t’i dëbojë besimtarët, (114)
إِنْ أَنَا إِلَّا نَذِيرٌ مُبِينٌ i
unë jam vetëm paralajmërues i qartë”. (115)
قَالُوا لَئِنْ لَمْ تَنْتَهِ يَا نُوحُ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْمَرْجُومِينَ i
Ata thanë: “Nëse nuk tërhiqesh nga këto, o Nuh, me siguri, do të goditesh me gurë”. (116)
قَالَ رَبِّ إِنَّ قَوْمِي كَذَّبُونِ i
(Nuhu) tha: “O Zoti im, me të vërtetë, populli im më konsideron për gënjeshtar, (117)
فَافْتَحْ بَيْنِي وَبَيْنَهُمْ فَتْحًا وَنَجِّنِي وَمَنْ مَعِيَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ i
andaj, Ti – gjyko mes meje dhe atyre, dhe më shpëto mua e besimtarët që janë me mua!” (118)
فَأَنْجَيْنَاهُ وَمَنْ مَعَهُ فِي الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ i
Dhe, Na, e shpëtuam atë dhe ata që ishin me të në barkën (e ngarkuar) plotë, (119)
ثُمَّ أَغْرَقْنَا بَعْدُ الْبَاقِينَ i
e pastaj, të tjerët i fundosëm. (120)
إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ i
Me të vërtetë, në këtë ka argument (këshillë), por shumica e tyre nuk janë besimtarë, (121)
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ i
e Zoti yt, me të vërtetë, është i Plotëfuqishëm dhe Mëshirues. (122)
كَذَّبَتْ عَادٌ الْمُرْسَلِينَ i
Adi i konsideronte gënjeshtarë pejgamberët. (123)
إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ هُودٌ أَلَا تَتَّقُونَ i
Kur vëllai i tyre – Hudi, u tha: “Vallë, a nuk i druani ju Perëndisë? (124)
إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ i
Me të vërtetë, unë jam pejgamber i besuar për ju, (125)
فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ i
andaj, druani Perëndisë dhe bëhuni të dëgjueshëm ndaj meje! (126)
وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ الْعَالَمِينَ i
Për këtë, unë nuk kërkoj nga ju kurrfarë shpërblimi, mua do të më shpërblejë vetëm Zoti i gjithësisë. (127)
أَتَبْنُونَ بِكُلِّ رِيعٍ آيَةً تَعْبَثُونَ i
A mos vallë në çdo kodrinë po ngritni ju godinë (përmendore), për t’u tallë (me kalimtarët), (128)
وَتَتَّخِذُونَ مَصَانِعَ لَعَلَّكُمْ تَخْلُدُونَ i
dhe ngritni pallate (luksoze), thuas edo të jetoni gjithmonë, (129)
وَإِذَا بَطَشْتُمْ بَطَشْتُمْ جَبَّارِينَ i
e kur dënoni, dënoni si absolut? (130)
فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ i
Andaj, druani Perëndisë dhe bëhuni të dëgjueshëm ndaj meje! (131)
وَاتَّقُوا الَّذِي أَمَدَّكُمْ بِمَا تَعْلَمُونَ i
Dhe, druani Atij, i cili u ka dhuruar juve ato që i dini: (132)
إِنِّي أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ i
Unë, me të vërtetë, druaj për ju dënimin e Ditës së madhe”. (135)
قَالُوا سَوَاءٌ عَلَيْنَا أَوَعَظْتَ أَمْ لَمْ تَكُنْ مِنَ الْوَاعِظِينَ i
Ata thanë: “Për ne, është njëlloj – na këshillove ti (neve), ose nuk na këshillove. (136)
إِنْ هَٰذَا إِلَّا خُلُقُ الْأَوَّلِينَ i
Këto janë vetëm doket e popujve të lashtë, (137)
وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ i
e ne nuk do të jemi të dënuar”. (138)
فَكَذَّبُوهُ فَأَهْلَكْنَاهُمْ ۗ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ i
Ata – e konsideruan gënjeshtar atë (Hudin), andaj Ne i shkatërruam ata. Me të vërtetë, në këtë ka argument (këshillë), por shumica e tyre nuk janë besimtarë, (139)
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ i
e Zoti yt, me të vërtetë, është i Plotëfuqishëm dhe Mëshirues. (140)
كَذَّبَتْ ثَمُودُ الْمُرْسَلِينَ i
Dhe Themudi i konsideronte gënjeshtarë pejgamberët. (141)
إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ صَالِحٌ أَلَا تَتَّقُونَ i
Kur vëllai i tyre – Salihu, u tha: “Vallë, a nuk i druani ju Perëndisë? (142)
إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ i
Me të vërtetë, unë jam pejgamber i besuar për ju, (143)
فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ i
andaj, druani Perëndisë dh bëhuni të dëgjueshëm ndaj meje! (144)
وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ الْعَالَمِينَ i
Për këtë, unë nuk kërkoj nga ju kurrfarë shpërblimi, mua do të më shpërblejë vetëm Zoti i gjithësisë. (145)
أَتُتْرَكُونَ فِي مَا هَاهُنَا آمِنِينَ i
Vallë, a mendoni ju – se do të lëheni këtu të sigurtë, (146)
وَتَنْحِتُونَ مِنَ الْجِبَالِ بُيُوتًا فَارِهِينَ i
E, ju po gdhendni shtëpitë në male me mjeshtri të shkathët, (149)
فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ i
andaj, druani Perëndisë dhe bëhuni të dëgjueshëm ndaj meje, (150)
وَلَا تُطِيعُوا أَمْرَ الْمُسْرِفِينَ i
dhe mos dëgjoni urdhërat e atyre që e teprojnë në të keqe, (151)
الَّذِينَ يُفْسِدُونَ فِي الْأَرْضِ وَلَا يُصْلِحُونَ i
të cilët bëjnë ngatërresa në Tokë, e nuk përmirësojnë (asgjë)”. (152)
قَالُوا إِنَّمَا أَنْتَ مِنَ الْمُسَحَّرِينَ i
Ata thanë: “Ti je vetëm njeri – nga të magjepsurit; (153)
مَا أَنْتَ إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُنَا فَأْتِ بِآيَةٍ إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ i
ti je vetëm njeri – ashtu si ne, andaj na sjell një mrekulli, nëse thua të vërtetën!” (154)
قَالَ هَٰذِهِ نَاقَةٌ لَهَا شِرْبٌ وَلَكُمْ شِرْبُ يَوْمٍ مَعْلُومٍ i
(Salihu) tha: “Ja, kjo është devja (dokument), - për të ka pije (uji) në ditë të caktuara; e për ju – në ditë tjetër të caktuar, (155)
وَلَا تَمَسُّوهَا بِسُوءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذَابُ يَوْمٍ عَظِيمٍ i
dhe mos i bëni kurrfarë të keqe asaj, se ju godet dënimi i Ditës së madhe! (156)
فَعَقَرُوهَا فَأَصْبَحُوا نَادِمِينَ i
Por, ata – e therrën atë, e pastaj u penduan, (157)
فَأَخَذَهُمُ الْعَذَابُ ۗ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ i
dhe i goditi dënimi ata. Me të vërtetë, në këtë ka argument (këshillë), por shumica e tyre, nuk janë besimtarë, (158)
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ i
e Zoti yt, me të vërtetë, është i Plotëfuqishëm dhe Mëshirues. (159)
كَذَّبَتْ قَوْمُ لُوطٍ الْمُرْسَلِينَ i
Populli i Lutit i konsideronte gënjeshtarë pejgamberët. (160)
إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ لُوطٌ أَلَا تَتَّقُونَ i
Kur vëllai i tyre – Luti, u tha: “Vallë, a nuk i druani ju Perëndisë? (161)
وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ الْعَالَمِينَ i
Për këtë, unë nuk kërkoj nga ju kurrfarë shpërblimi, mua do të më shpërblejë vetëm Zoti i gjithësisë. (164)
أَتَأْتُونَ الذُّكْرَانَ مِنَ الْعَالَمِينَ i
Vallë, ju – pos botës tjetër, u qaseni mashkujve, (165)
وَتَذَرُونَ مَا خَلَقَ لَكُمْ رَبُّكُمْ مِنْ أَزْوَاجِكُمْ ۚ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ عَادُونَ i
e i leçitni gratë tuaja, të cilat Zoti i juaj i ka krijuar për ju? Ju, me të vërtetë, jeni popull që kaloni çdo kufi të së keqes”. (166)
قَالُوا لَئِنْ لَمْ تَنْتَهِ يَا لُوطُ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْمُخْرَجِينَ i
Ata thanë: “Nëse nuk tërhiqesh nga këto, o Lut, me siguri do të jesh i dëbuar”. (167)
قَالَ إِنِّي لِعَمَلِكُمْ مِنَ الْقَالِينَ i
(Luti) tha: “Unë, me të vërtetë, neveritem për atë që bëni ju! (168)
رَبِّ نَجِّنِي وَأَهْلِي مِمَّا يَعْمَلُونَ i
O Zoti im, më shpëto (nga dënimi), mua dhe familjen time nga ajo që bëjnë ata!” (169)
فَنَجَّيْنَاهُ وَأَهْلَهُ أَجْمَعِينَ i
Dhe Ne – e shpëtuam atë dhe familjen e tij – të gjithë, (170)
ثُمَّ دَمَّرْنَا الْآخَرِينَ i
e pastaj, të tjerët i shkatërruam (172)
وَأَمْطَرْنَا عَلَيْهِمْ مَطَرًا ۖ فَسَاءَ مَطَرُ الْمُنْذَرِينَ i
dhe në ta lëshuam shi (të tmerrshëm – gurësh), e sa shi i shëmtuar që është ai, për ata që janë paralajmëruar! (173)
إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ i
Me të vërtetë, në këtë ka argument (këshillë), por shumica e tyre nuk janë besimtarë, (174)
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ i
e Zoti yt, me të vërtetë, është i Plotëfuqishëm dhe Mëshirues. (175)
كَذَّبَ أَصْحَابُ الْأَيْكَةِ الْمُرْسَلِينَ i
(Edhe) banorët e Ejketit – i konsideronin gënjeshtarë pejgamberët. (176)
إِذْ قَالَ لَهُمْ شُعَيْبٌ أَلَا تَتَّقُونَ i
Kur Shuajbi, u tha atyre: “Vallë, a nuk i druani ju Perëndisë? (177)
إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ i
Me të vërtetë, unë jam pejgamber i besuar për ju, (178)
وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ الْعَالَمِينَ i
Për këtë unë nuk kërkoj nga ju kurrfarë shpërblimi, mua do të më shpërblejë vetëm Zoti i gjithësisë. (180)
أَوْفُوا الْكَيْلَ وَلَا تَكُونُوا مِنَ الْمُخْسِرِينَ i
Plotësonie matjen dhe mos u bëni nga ata që mungojnë (në matje) (181)
وَزِنُوا بِالْقِسْطَاسِ الْمُسْتَقِيمِ i
dhe peshoni me terezi të drejtë, (182)
وَلَا تَبْخَسُوا النَّاسَ أَشْيَاءَهُمْ وَلَا تَعْثَوْا فِي الْأَرْضِ مُفْسِدِينَ i
dhe mos ua pakësoni njerëzve gjërat e tyre, dhe mos bëni ngatërresa në Tokë, (183)
وَاتَّقُوا الَّذِي خَلَقَكُمْ وَالْجِبِلَّةَ الْأَوَّلِينَ i
dhe druani Atij, që u ka krijuar juve dhe gjeneratat e mëparshme! (184)
قَالُوا إِنَّمَا أَنْتَ مِنَ الْمُسَحَّرِينَ i
Ata thanë: “Ti je vetëm njeri – nga të magjepsuarit, (185)
وَمَا أَنْتَ إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُنَا وَإِنْ نَظُنُّكَ لَمِنَ الْكَاذِبِينَ i
edhe ti je – vetëm njeri, si ne. Na ty, me të vërtetë, të konsiderojmë gënjeshtar; (186)
فَأَسْقِطْ عَلَيْنَا كِسَفًا مِنَ السَّمَاءِ إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ i
andaj, lëshoje mbi ne – një copë nga qielli (si dënim) nëse thua të vërtetën! (187)
قَالَ رَبِّي أَعْلَمُ بِمَا تَعْمَلُونَ i
(Shuajbi) tha: “Zoti im, di më së miri atë që punoni ju”. (188)
فَكَذَّبُوهُ فَأَخَذَهُمْ عَذَابُ يَوْمِ الظُّلَّةِ ۚ إِنَّهُ كَانَ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ i
Dhe, ata vazhduan ta përgënjeshtrojnë atë, e i goditi ata dënimi i resë (së tmerrshme), me të vërtetë, ky ishte dënimi i një Ditës së madhe. (189)
إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ i
Me të vërtetë, në këtë ka argument (këshillë), por shumica e tyre nuk janë besimtarë, (190)
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ i
e Zoti yt, me të vërtetë, është i Plotëfuqishëm dhe Mëshirues. (191)
وَإِنَّهُ لَتَنْزِيلُ رَبِّ الْعَالَمِينَ i
Dhe me të vërtetë, ai (Kur’ani), është Shpallja e Zotit të gjithësisë, (192)
نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ i
atë e ka sjellë Shpirti i besueshëm (Xhebraili) (193)
عَلَىٰ قَلْبِكَ لِتَكُونَ مِنَ الْمُنْذِرِينَ i
në zemrën tënde që të bëhesh nga ata që paralajmërojnë, (194)
بِلِسَانٍ عَرَبِيٍّ مُبِينٍ i
në gjuhën e qartë arabe. (195)
وَإِنَّهُ لَفِي زُبُرِ الْأَوَّلِينَ i
Dhe, me të vërtetë, ai (Kur’ani) është përmend në librat e (pejgamberëve) të mëparshëm, - (196)
أَوَلَمْ يَكُنْ لَهُمْ آيَةً أَنْ يَعْلَمَهُ عُلَمَاءُ بَنِي إِسْرَائِيلَ i
vallë, a nuk ka qenë dëshmi për ta (ajo) – atë që e kanë ditur dijetarët e bijve të Israelit? (197)
وَلَوْ نَزَّلْنَاهُ عَلَىٰ بَعْضِ الْأَعْجَمِينَ i
E, sikur t’ia shpallnim atë (Kur’anin) edhe ndonjë joarabi, (198)
فَقَرَأَهُ عَلَيْهِمْ مَا كَانُوا بِهِ مُؤْمِنِينَ i
e t’jua lexonte ai – ata përsëri nuk do të kishin besuar. (199)
كَذَٰلِكَ سَلَكْنَاهُ فِي قُلُوبِ الْمُجْرِمِينَ i
Ja kështu, Na – ua kemi shpie (mohimin) në zemrat e mëkatarëve, (200)
لَا يُؤْمِنُونَ بِهِ حَتَّىٰ يَرَوُا الْعَذَابَ الْأَلِيمَ i
ata, nuk do të besojnë atë, përderisa të mos e shijojnë dënimin e dhembshëm, (201)
فَيَأْتِيَهُمْ بَغْتَةً وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ i
e do t’ju vie (dënimi) atyre papritmas, e ata nuk do ta hetojnë (ardhjen e dënimit), (202)
فَيَقُولُوا هَلْ نَحْنُ مُنْظَرُونَ i
e do të thonë: “A do të na jepet afat?” (203)
أَفَبِعَذَابِنَا يَسْتَعْجِلُونَ i
A mos vallë, ata – po e shpejtojnë dënimin Tonë!? (204)
أَفَرَأَيْتَ إِنْ مَتَّعْنَاهُمْ سِنِينَ i
E, çka mendon ti, nëse Ne u japim atyre, që të kënaqen disa vjet, (205)
ثُمَّ جَاءَهُمْ مَا كَانُوا يُوعَدُونَ i
e pastaj, t’i godet ata, ajo që u është premtuar (dënimi), (206)
مَا أَغْنَىٰ عَنْهُمْ مَا كَانُوا يُمَتَّعُونَ i
nuk do t’ju vlejë asgjë atyre, ajo, me të cilën janë kënaqur. (207)
وَمَا أَهْلَكْنَا مِنْ قَرْيَةٍ إِلَّا لَهَا مُنْذِرُونَ i
E, Ne – nuk e kemi shkatërruar asnjë vendbanim e që të mos ketë pasur paralajmërues – (208)
ذِكْرَىٰ وَمَا كُنَّا ظَالِمِينَ i
këshillë për ta (që të kthehen në rrugën e drejtë); e Ne – nuk kemi qenë të padrejtë. (209)
وَمَا تَنَزَّلَتْ بِهِ الشَّيَاطِينُ i
Atë (Kur’anin) nuk e kanë sjellë djajtë, (210)
وَمَا يَنْبَغِي لَهُمْ وَمَا يَسْتَطِيعُونَ i
as që u përket ai – atyre, as që mundën atë, (211)
إِنَّهُمْ عَنِ السَّمْعِ لَمَعْزُولُونَ i
ata (djajtë), me të vërtetë, janë të larguar nga të dëgjuarit (e Shpalljes). (212)
فَلَا تَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلَٰهًا آخَرَ فَتَكُونَ مِنَ الْمُعَذَّبِينَ i
Andaj, pos Perëndisë mos adhuro tjetër zot, e të bëhesh nga ata që do të dënohen! (213)
وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ i
Dhe, paralajmëroje farefisin tënd më të afërm, (214)
وَاخْفِضْ جَنَاحَكَ لِمَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ i
dhe bënu i butë ndaj besimtarëve, që të pasojnë ty! (215)
فَإِنْ عَصَوْكَ فَقُلْ إِنِّي بَرِيءٌ مِمَّا تَعْمَلُونَ i
E, nëse nuk të dëgjojnë ty, thuaju: “Unë jam i pastër nga ato që punoni ju”. (216)
وَتَوَكَّلْ عَلَى الْعَزِيزِ الرَّحِيمِ i
Dhe, mbështetu në të Plotëfuqishmin dhe Mëshiruesin, (217)
الَّذِي يَرَاكَ حِينَ تَقُومُ i
i cili të sheh kur ti rri në këmbë (në namaz) (218)
وَتَقَلُّبَكَ فِي السَّاجِدِينَ i
dhe (i cili sheh) përkuljen tënde në mesin e atyre që bëjnë sexhde, (219)
إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ i
sepse, Ai – me të vërtetë, i dëgjon të gjitha dhe di të gjitha. (220)
هَلْ أُنَبِّئُكُمْ عَلَىٰ مَنْ تَنَزَّلُ الشَّيَاطِينُ i
A doni t’ju tregoj se kujt i vjen djalli? (221)
تَنَزَّلُ عَلَىٰ كُلِّ أَفَّاكٍ أَثِيمٍ i
Ata, i vijnë çdo gënjeshtari, mëkatari, (222)
يُلْقُونَ السَّمْعَ وَأَكْثَرُهُمْ كَاذِبُونَ i
ata përgjojnë, - e të shumtën (e rasteve) janë gënjeshtarë. (223)
وَالشُّعَرَاءُ يَتَّبِعُهُمُ الْغَاوُونَ i
E, vjershëtarët – i pasojnë të humburit. (224)
أَلَمْ تَرَ أَنَّهُمْ فِي كُلِّ وَادٍ يَهِيمُونَ i
Vallë, a nuk sheh ti, që ata bredhin në çdo luginë (lëshohen në gjithëfare lloj bisedash) (225)
وَأَنَّهُمْ يَقُولُونَ مَا لَا يَفْعَلُونَ i
dhe që flasin atë që nuk e punojnë, (226)
إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَذَكَرُوا اللَّهَ كَثِيرًا وَانْتَصَرُوا مِنْ بَعْدِ مَا ظُلِمُوا ۗ وَسَيَعْلَمُ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَيَّ مُنْقَلَبٍ يَنْقَلِبُونَ i
pos atyre (vjershëtarëve) që kanë besuar, që punojnë vepra të mira, e përmendin shumë Perëndinë e që ndihmohen – pasi u është bërë padrejtësi. E, me të vërtetë, zullumqarët – do ta dinë se në çfarë mundimi do të kthehen (pas vdekjes). (227)