סורה אל-עדיאת (הדוהרים) — سُورَةُ العاديات
وَالْعَادِيَاتِ ضَبْحًا i
100:א׳(שבועה) והסוסים השועטים בהתנשפותם! (א׳)
فَالْمُورِيَاتِ قَدْحًا i
100:ב׳המציתים ניצוצות אש, (ב׳)
فَالْمُغِيرَاتِ صُبْحًا i
100:ג׳העורכים פשיטות (במפתיע) עם הפצעת השחר, (ג׳)
فَأَثَرْنَ بِهِ نَقْعًا i
100:ד׳ומעוררים אבק רב, (ד׳)
فَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعًا i
100:ה׳ופורצים לאמצע צבא האויב. (ה׳)
إِنَّ الْإِنْسَانَ لِرَبِّهِ لَكَنُودٌ i
100:ו׳אכן, האדם מתכחש לריבונו, (ו׳)
وَإِنَّهُ عَلَىٰ ذَٰلِكَ لَشَهِيدٌ i
100:ז׳והוא מעיד על כך. (ז׳)
وَإِنَّهُ لِحُبِّ الْخَيْرِ لَشَدِيدٌ i
100:ח׳והוא אוהב מאוד את ההון. (ח׳)
أَفَلَا يَعْلَمُ إِذَا بُعْثِرَ مَا فِي الْقُبُورِ i
100:ט׳הלא יכיר כשיוקמו לתחיה אלה שבקברים, (ט׳)
وَحُصِّلَ مَا فِي الصُّدُورِ i
100:י׳ויתגלו הסודות אשר בלבבות? (י׳)
إِنَّ رَبَّهُمْ بِهِمْ يَوْمَئِذٍ لَخَبِيرٌ i
100:י״אביום ההוא ריבונם בקי היסב בהם (י״א)