سوره الصافات (صف کشیدگان)

سوره الصافات سی و هفتمین سوره قرآن است که در مکه نازل شد و دارای ۱۸۲ آیه است. این سوره به توحید، داستان‌های پیامبران، و سرنوشت نیکوکاران و کافران می‌پردازد.

سوره الصافات (صف کشیدگان)

رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا وَرَبُّ الْمَشَارِقِ ٥ i

37:۵

پروردگار آسمانها و زمین و آنچه میان آن دو است، و پروردگار خاورها! (۵)

إِنَّا زَيَّنَّا السَّمَاءَ الدُّنْيَا بِزِينَةٍ الْكَوَاكِبِ ٦ i

37:۶

ما آسمان این دنیا را به زیور اختران آراستیم! (۶)

لَا يَسَّمَّعُونَ إِلَى الْمَلَإِ الْأَعْلَىٰ وَيُقْذَفُونَ مِنْ كُلِّ جَانِبٍ ٨ i

37:۸

[به طوری که‌] نمی‌توانند به انبوه [فرشتگان‌] عالَم بالا گوش فرا دهند، و از هر سوی پرتاب می‌شوند. (۸)

دُحُورًا ۖ وَلَهُمْ عَذَابٌ وَاصِبٌ ٩ i

37:۹

با شدت به دور رانده می‌شوند، و برایشان عذابی دایم است. (۹)

إِلَّا مَنْ خَطِفَ الْخَطْفَةَ فَأَتْبَعَهُ شِهَابٌ ثَاقِبٌ ١٠ i

37:۱۰

مگر کسی که [از سخن بالاییان‌] یکباره استراق سمع کند، که شهابی شکافنده از پی او می‌تازد! (۱۰)

فَاسْتَفْتِهِمْ أَهُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمْ مَنْ خَلَقْنَا ۚ إِنَّا خَلَقْنَاهُمْ مِنْ طِينٍ لَازِبٍ ١١ i

37:۱۱

پس، [از کافران‌] بپرس: آیا ایشان [از نظر] آفرینش سخت‌ترند یا کسانی که [در آسمانها] خلق کردیم؟ ما آنان را از گِلی چسبنده پدید آوردیم. (۱۱)

أَإِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَامًا أَإِنَّا لَمَبْعُوثُونَ ١٦ i

37:۱۶

«آیا چون مردیم و خاک و استخوانهای [خُرد] گردیدیم، آیا راستی برانگیخته می‌شویم؟ (۱۶)

فَإِنَّمَا هِيَ زَجْرَةٌ وَاحِدَةٌ فَإِذَا هُمْ يَنْظُرُونَ ١٩ i

37:۱۹

و آن تنها یک فریاد است و بس! و بناگاه آنان به تماشا خیزند! (۱۹)

وَقَالُوا يَا وَيْلَنَا هَٰذَا يَوْمُ الدِّينِ ٢٠ i

37:۲۰

و می‌گویند: «ای وای بر ما! این است روز جزا!» (۲۰)

هَٰذَا يَوْمُ الْفَصْلِ الَّذِي كُنْتُمْ بِهِ تُكَذِّبُونَ ٢١ i

37:۲۱

این است همان روز داوری که آن را تکذیب می‌کردید! (۲۱)

احْشُرُوا الَّذِينَ ظَلَمُوا وَأَزْوَاجَهُمْ وَمَا كَانُوا يَعْبُدُونَ ٢٢ i

37:۲۲

کسانی را که ستم کرده‌اند، با همردیفانشان و آنچه غیر از خدا می‌پرستیده‌اند، (۲۲)

مِنْ دُونِ اللَّهِ فَاهْدُوهُمْ إِلَىٰ صِرَاطِ الْجَحِيمِ ٢٣ i

37:۲۳

گِرد آورید و به سوی راه جهنم رهبری‌شان کنید! (۲۳)

وَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍ يَتَسَاءَلُونَ ٢٧ i

37:۲۷

و بعضی روی به بعضی دیگر می‌آورند [و] از یکدیگر می‌پرسند! (۲۷)

قَالُوا إِنَّكُمْ كُنْتُمْ تَأْتُونَنَا عَنِ الْيَمِينِ ٢٨ i

37:۲۸

[و] می‌گویند: «شما [ظاهراً] از درِ راستی با ما درمی‌آمدید [و خود را حق به جانب می‌نمودید]!» (۲۸)

قَالُوا بَلْ لَمْ تَكُونُوا مُؤْمِنِينَ ٢٩ i

37:۲۹

[متّهمان‌] می‌گویند: «[نه!] بلکه با ایمان نبودید. (۲۹)

وَمَا كَانَ لَنَا عَلَيْكُمْ مِنْ سُلْطَانٍ ۖ بَلْ كُنْتُمْ قَوْمًا طَاغِينَ ٣٠ i

37:۳۰

و ما را بر شما هیچ تسلطی نبود، بلکه خودتان سرکش بودید. (۳۰)

فَحَقَّ عَلَيْنَا قَوْلُ رَبِّنَا ۖ إِنَّا لَذَائِقُونَ ٣١ i

37:۳۱

پس فرمان پروردگارمان بر ما سزاوار آمد؛ ما واقعاً باید [عذاب را] بچشیم! (۳۱)

فَأَغْوَيْنَاكُمْ إِنَّا كُنَّا غَاوِينَ ٣٢ i

37:۳۲

و شما را گمراه کردیم، زیرا خودمان گمراه بودیم!» (۳۲)

فَإِنَّهُمْ يَوْمَئِذٍ فِي الْعَذَابِ مُشْتَرِكُونَ ٣٣ i

37:۳۳

پس، در حقیقت، آنان در آن روز در عذاب شریک یکدیگرند! (۳۳)

إِنَّهُمْ كَانُوا إِذَا قِيلَ لَهُمْ لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ يَسْتَكْبِرُونَ ٣٥ i

37:۳۵

چرا که آنان بودند که وقتی به ایشان گفته می‌شد: «خدایی جز خدای یگانه نیست»، تکبر می‌ورزیدند! (۳۵)

وَيَقُولُونَ أَئِنَّا لَتَارِكُو آلِهَتِنَا لِشَاعِرٍ مَجْنُونٍ ٣٦ i

37:۳۶

و می‌گفتند: «آیا ما برای شاعری دیوانه دست از خدایانمان برداریم؟!» (۳۶)

بَلْ جَاءَ بِالْحَقِّ وَصَدَّقَ الْمُرْسَلِينَ ٣٧ i

37:۳۷

ولی نه! [او] حقیقت را آورده و فرستادگان را تصدیق کرده است. (۳۷)

يُطَافُ عَلَيْهِمْ بِكَأْسٍ مِنْ مَعِينٍ ٤٥ i

37:۴۵

با جامی از باده ناب پیرامونشان به گردش درمی‌آیند؛ (۴۵)

بَيْضَاءَ لَذَّةٍ لِلشَّارِبِينَ ٤٦ i

37:۴۶

[باده‌ای‌] سخت سپید که نوشندگان را لذتی [خاص‌] می‌دهد؛ (۴۶)

لَا فِيهَا غَوْلٌ وَلَا هُمْ عَنْهَا يُنْزَفُونَ ٤٧ i

37:۴۷

نه در آن فساد عقل است و نه ایشان از آن به بدمستی [و فرسودگی‌] می‌افتند! (۴۷)

وَعِنْدَهُمْ قَاصِرَاتُ الطَّرْفِ عِينٌ ٤٨ i

37:۴۸

و نزدشان [دلبرانی‌] فروهشته‌نگاه و فراخ‌دیده باشند! (۴۸)

فَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍ يَتَسَاءَلُونَ ٥٠ i

37:۵۰

پس برخی‌شان به برخی روی نموده و از همدیگر پرس‌وجو می‌کنند. (۵۰)

قَالَ قَائِلٌ مِنْهُمْ إِنِّي كَانَ لِي قَرِينٌ ٥١ i

37:۵۱

گوینده‌ای از آنان می‌گوید: «راستی من [در دنیا] همنشینی داشتم، (۵۱)

يَقُولُ أَإِنَّكَ لَمِنَ الْمُصَدِّقِينَ ٥٢ i

37:۵۲

[که به من‌] می‌گفت: «آیا واقعاً تو از باوردارندگانی؟ (۵۲)

أَإِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَامًا أَإِنَّا لَمَدِينُونَ ٥٣ i

37:۵۳

آیا وقتی مُردیم و خاک و [مشتی‌] استخوان شدیم، آیا واقعاً جزا می‌یابیم؟» (۵۳)

فَاطَّلَعَ فَرَآهُ فِي سَوَاءِ الْجَحِيمِ ٥٥ i

37:۵۵

پس اطلاع حاصل می‌کند، و او را در میان آتش می‌بیند! (۵۵)

قَالَ تَاللَّهِ إِنْ كِدْتَ لَتُرْدِينِ ٥٦ i

37:۵۶

[و] می‌گوید: «به خدا سوگند، چیزی نمانده بود که تو مرا به هلاکت اندازی. (۵۶)

وَلَوْلَا نِعْمَةُ رَبِّي لَكُنْتُ مِنَ الْمُحْضَرِينَ ٥٧ i

37:۵۷

و اگر رحمت پروردگارم نبود، هرآینه من [نیز] از احضارشدگان بودم.» (۵۷)

إِلَّا مَوْتَتَنَا الْأُولَىٰ وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ ٥٩ i

37:۵۹

جز همان مرگ نخستین خود؟ و ما هرگز عذاب نخواهیم شد؟! (۵۹)

لِمِثْلِ هَٰذَا فَلْيَعْمَلِ الْعَامِلُونَ ٦١ i

37:۶۱

برای چنین [پاداشی‌] باید کوشندگان بکوشند. (۶۱)

أَذَٰلِكَ خَيْرٌ نُزُلًا أَمْ شَجَرَةُ الزَّقُّومِ ٦٢ i

37:۶۲

آیا از نظر پذیرایی این بهتر است یا درخت زقوم؟! (۶۲)

إِنَّا جَعَلْنَاهَا فِتْنَةً لِلظَّالِمِينَ ٦٣ i

37:۶۳

در حقیقت، ما آن را برای ستمگران [مایه آزمایش و] عذابی گردانیدیم. (۶۳)

إِنَّهَا شَجَرَةٌ تَخْرُجُ فِي أَصْلِ الْجَحِيمِ ٦٤ i

37:۶۴

آن، درختی است که از قعر آتش سوزان می‌روید، (۶۴)

فَإِنَّهُمْ لَآكِلُونَ مِنْهَا فَمَالِئُونَ مِنْهَا الْبُطُونَ ٦٦ i

37:۶۶

پس [دوزخیان‌] حتماً از آن می‌خورند و شکمها را از آن پر می‌کنند، (۶۶)

ثُمَّ إِنَّ لَهُمْ عَلَيْهَا لَشَوْبًا مِنْ حَمِيمٍ ٦٧ i

37:۶۷

سپس ایشان را بر سر آن، آمیغی از آب جوشان است؛ (۶۷)

ثُمَّ إِنَّ مَرْجِعَهُمْ لَإِلَى الْجَحِيمِ ٦٨ i

37:۶۸

آنگاه بازگشتشان بی‌گمان به سوی دوزخ است. (۶۸)

وَلَقَدْ ضَلَّ قَبْلَهُمْ أَكْثَرُ الْأَوَّلِينَ ٧١ i

37:۷۱

و قطعاً پیش از آنها بیشتر پیشینیان به گمراهی افتادند. (۷۱)

وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا فِيهِمْ مُنْذِرِينَ ٧٢ i

37:۷۲

و حال آنکه مسلماً در میانشان هشداردهندگانی فرستادیم. (۷۲)

فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُنْذَرِينَ ٧٣ i

37:۷۳

پس ببین فرجام هشدارداده‌شدگان چگونه بود! (۷۳)

وَلَقَدْ نَادَانَا نُوحٌ فَلَنِعْمَ الْمُجِيبُونَ ٧٥ i

37:۷۵

و نوح، ما را ندا داد، و چه نیک اجابت‌کننده بودیم! (۷۵)

وَنَجَّيْنَاهُ وَأَهْلَهُ مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيمِ ٧٦ i

37:۷۶

و او و کسانش را از اندوه بزرگ رهانیدیم. (۷۶)

وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِي الْآخِرِينَ ٧٨ i

37:۷۸

و در میان آیندگان [آوازه نیک‌] او را بر جای گذاشتیم. (۷۸)

إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوْمِهِ مَاذَا تَعْبُدُونَ ٨٥ i

37:۸۵

چون به پدر[خوانده‌] و قوم خود گفت: «چه می‌پرستید؟ (۸۵)

أَئِفْكًا آلِهَةً دُونَ اللَّهِ تُرِيدُونَ ٨٦ i

37:۸۶

آیا غیر از آنها، به دروغ، خدایانی [دیگر] می‌خواهید؟! (۸۶)

فَرَاغَ إِلَىٰ آلِهَتِهِمْ فَقَالَ أَلَا تَأْكُلُونَ ٩١ i

37:۹۱

تا نهانی به سوی خدایانشان رفت و [به ریشخند] گفت: «آیا غذا نمی‌خورید؟ (۹۱)

قَالَ أَتَعْبُدُونَ مَا تَنْحِتُونَ ٩٥ i

37:۹۵

[ابراهیم‌] گفت: «آیا آنچه را می‌تراشید، می‌پرستید؟ (۹۵)

وَاللَّهُ خَلَقَكُمْ وَمَا تَعْمَلُونَ ٩٦ i

37:۹۶

با اینکه خدا شما و آنچه را که برمی‌سازید آفریده است!» (۹۶)

قَالُوا ابْنُوا لَهُ بُنْيَانًا فَأَلْقُوهُ فِي الْجَحِيمِ ٩٧ i

37:۹۷

گفتند: «برایش [کوره‌]خانه‌ای بسازید و در آتشش بیندازید» (۹۷)

فَأَرَادُوا بِهِ كَيْدًا فَجَعَلْنَاهُمُ الْأَسْفَلِينَ ٩٨ i

37:۹۸

پس خواستند به او نیرنگی زنند؛ و[لی‌] ما آنان را پست گردانیدیم. (۹۸)

وَقَالَ إِنِّي ذَاهِبٌ إِلَىٰ رَبِّي سَيَهْدِينِ ٩٩ i

37:۹۹

و [ابراهیم‌] گفت: «من به سوی پروردگارم رهسپارم، زودا که مرا راه نماید!» (۹۹)

فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يَا بُنَيَّ إِنِّي أَرَىٰ فِي الْمَنَامِ أَنِّي أَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرَىٰ ۚ قَالَ يَا أَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُ ۖ سَتَجِدُنِي إِنْ شَاءَ اللَّهُ مِنَ الصَّابِرِينَ ١٠٢ i

37:۱۰۲

و وقتی با او به جایگاه «سعی» رسید، گفت: «ای پسرک من! من در خواب [چنین‌] می‌بینم که تو را سَرْ می‌بُرم، پس ببین چه به نظرت می‌آید؟» گفت: «ای پدر من! آنچه را مأموری بکن! ان شاء الله مرا از شکیبایان خواهی یافت.» (۱۰۲)

فَلَمَّا أَسْلَمَا وَتَلَّهُ لِلْجَبِينِ ١٠٣ i

37:۱۰۳

پس وقتی هر دو تن دردادند [و همدیگر را بدرود گفتند] و [پسر] را به پیشانی بر خاک افکند، (۱۰۳)

قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْيَا ۚ إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ ١٠٥ i

37:۱۰۵

رؤیا[ی خود] را حقیقت بخشیدی! ما نیکوکاران را چنین پاداش می‌دهیم! (۱۰۵)

وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِي الْآخِرِينَ ١٠٨ i

37:۱۰۸

و در [میان‌] آیندگان برای او [آوازه نیک‌] به جای گذاشتیم. (۱۰۸)

وَبَشَّرْنَاهُ بِإِسْحَاقَ نَبِيًّا مِنَ الصَّالِحِينَ ١١٢ i

37:۱۱۲

و او را به اسحاق که پیامبری از [جمله‌] شایستگان است مژده دادیم. (۱۱۲)

وَبَارَكْنَا عَلَيْهِ وَعَلَىٰ إِسْحَاقَ ۚ وَمِنْ ذُرِّيَّتِهِمَا مُحْسِنٌ وَظَالِمٌ لِنَفْسِهِ مُبِينٌ ١١٣ i

37:۱۱۳

و به او و به اسحاق برکت دادیم، و از نسل آن دو برخی نیکوکار و [برخی‌] آشکارا به خود ستمکار بودند. (۱۱۳)

وَلَقَدْ مَنَنَّا عَلَىٰ مُوسَىٰ وَهَارُونَ ١١٤ i

37:۱۱۴

و در حقیقت، بر موسی و هارون منت نهادیم. (۱۱۴)

وَنَجَّيْنَاهُمَا وَقَوْمَهُمَا مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيمِ ١١٥ i

37:۱۱۵

و آن دو و قومشان را از اندوه بزرگ رهانیدیم. (۱۱۵)

وَنَصَرْنَاهُمْ فَكَانُوا هُمُ الْغَالِبِينَ ١١٦ i

37:۱۱۶

و آنان را یاری دادیم تا ایشان غالب آمدند. (۱۱۶)

وَتَرَكْنَا عَلَيْهِمَا فِي الْآخِرِينَ ١١٩ i

37:۱۱۹

و برای آن دو در [میان‌] آیندگان [نام نیک‌] به جای گذاشتیم. (۱۱۹)

أَتَدْعُونَ بَعْلًا وَتَذَرُونَ أَحْسَنَ الْخَالِقِينَ ١٢٥ i

37:۱۲۵

آیا «بعل» را می‌پرستید و بهترین آفرینندگان را وامی‌گذارید؟! (۱۲۵)

اللَّهَ رَبَّكُمْ وَرَبَّ آبَائِكُمُ الْأَوَّلِينَ ١٢٦ i

37:۱۲۶

[یعنی:] خدا را که پروردگار شما و پروردگار پدران پیشین شماست؟! (۱۲۶)

فَكَذَّبُوهُ فَإِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ ١٢٧ i

37:۱۲۷

پس او را دروغگو شمردند، و قطعاً آنها [در آتش‌] احضار خواهند شد- (۱۲۷)

وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِي الْآخِرِينَ ١٢٩ i

37:۱۲۹

و برای او در [میان‌] آیندگان [آوازه نیک‌] به جای گذاشتیم. (۱۲۹)

إِلَّا عَجُوزًا فِي الْغَابِرِينَ ١٣٥ i

37:۱۳۵

جز پیرزنی که در میان باقی‌ماندگان [و خاکسترشدگان‌] بود- (۱۳۵)

وَإِنَّكُمْ لَتَمُرُّونَ عَلَيْهِمْ مُصْبِحِينَ ١٣٧ i

37:۱۳۷

و در حقیقت، شما بر آنان صبحگاهان (۱۳۷)

وَبِاللَّيْلِ ۗ أَفَلَا تَعْقِلُونَ ١٣٨ i

37:۱۳۸

و شامگاهان می‌گذرید! آیا به فکر فرو نمی‌روید؟! (۱۳۸)

فَسَاهَمَ فَكَانَ مِنَ الْمُدْحَضِينَ ١٤١ i

37:۱۴۱

پس [سرنشینان‌] با هم قرعه انداختند و [یونس‌] از باختگان شد. (۱۴۱)

فَالْتَقَمَهُ الْحُوتُ وَهُوَ مُلِيمٌ ١٤٢ i

37:۱۴۲

[او را به دریا افکندند] و عنبرماهی او را بلعید در حالی که او نکوهشگر خویش بود! (۱۴۲)

فَلَوْلَا أَنَّهُ كَانَ مِنَ الْمُسَبِّحِينَ ١٤٣ i

37:۱۴۳

و اگر او از زمره تسبیح‌کنندگان نبود، (۱۴۳)

لَلَبِثَ فِي بَطْنِهِ إِلَىٰ يَوْمِ يُبْعَثُونَ ١٤٤ i

37:۱۴۴

قطعاً تا روزی که برانگیخته می‌شوند، در شکم آن [ماهی‌] می‌ماند! (۱۴۴)

فَنَبَذْنَاهُ بِالْعَرَاءِ وَهُوَ سَقِيمٌ ١٤٥ i

37:۱۴۵

پس او را در حالی که ناخوش بود به زمین خشکی افکندیم! (۱۴۵)

وَأَنْبَتْنَا عَلَيْهِ شَجَرَةً مِنْ يَقْطِينٍ ١٤٦ i

37:۱۴۶

و بر بالای [سرِ] او درختی از [نوع‌] کدوبُن رویانیدیم. (۱۴۶)

وَأَرْسَلْنَاهُ إِلَىٰ مِائَةِ أَلْفٍ أَوْ يَزِيدُونَ ١٤٧ i

37:۱۴۷

و او را به سوی یکصدهزار [نفر از ساکنان نینوا] یا بیشتر روانه کردیم. (۱۴۷)

فَآمَنُوا فَمَتَّعْنَاهُمْ إِلَىٰ حِينٍ ١٤٨ i

37:۱۴۸

پس ایمان آوردند و تا چندی برخوردارشان کردیم. (۱۴۸)

فَاسْتَفْتِهِمْ أَلِرَبِّكَ الْبَنَاتُ وَلَهُمُ الْبَنُونَ ١٤٩ i

37:۱۴۹

پس، از مشرکان جویا شو: آیا پروردگارت را دختران و آنان را پسران است؟! (۱۴۹)

أَمْ خَلَقْنَا الْمَلَائِكَةَ إِنَاثًا وَهُمْ شَاهِدُونَ ١٥٠ i

37:۱۵۰

یا فرشتگان را مادینه آفریدیم و آنان شاهد بودند؟ (۱۵۰)

أَلَا إِنَّهُمْ مِنْ إِفْكِهِمْ لَيَقُولُونَ ١٥١ i

37:۱۵۱

هش‌دار که اینان از دروغ پردازی خود قطعاً خواهند گفت: (۱۵۱)

وَلَدَ اللَّهُ وَإِنَّهُمْ لَكَاذِبُونَ ١٥٢ i

37:۱۵۲

«خدا فرزند آورده!» در حالی که آنها قطعاً دروغگویانند! (۱۵۲)

فَأْتُوا بِكِتَابِكُمْ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ ١٥٧ i

37:۱۵۷

پس اگر راست می‌گویید کتابتان را بیاورید. (۱۵۷)

وَجَعَلُوا بَيْنَهُ وَبَيْنَ الْجِنَّةِ نَسَبًا ۚ وَلَقَدْ عَلِمَتِ الْجِنَّةُ إِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ ١٥٨ i

37:۱۵۸

و میان خدا و جن‌ها پیوندی انگاشتند و حال آنکه جنیان نیک دانسته‌اند که [برای حساب پس‌دادن،] خودشان احضار خواهند شد. (۱۵۸)

وَمَا مِنَّا إِلَّا لَهُ مَقَامٌ مَعْلُومٌ ١٦٤ i

37:۱۶۴

و هیچ یک از ما [فرشتگان‌] نیست مگر [اینکه‌] برای او [مقام و] مرتبه‌ای معیّن است. (۱۶۴)

وَإِنَّا لَنَحْنُ الصَّافُّونَ ١٦٥ i

37:۱۶۵

و در حقیقت، ماییم که [برای انجام فرمان خدا] صف بسته‌ایم. (۱۶۵)

لَوْ أَنَّ عِنْدَنَا ذِكْرًا مِنَ الْأَوَّلِينَ ١٦٨ i

37:۱۶۸

«اگر پند [نامه‌ا]ی از پیشینیان نزد ما بود، (۱۶۸)

فَكَفَرُوا بِهِ ۖ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ ١٧٠ i

37:۱۷۰

ولی [وقتی قرآن آمد] به آن کافر شدند، و زودا که بدانند! (۱۷۰)

وَلَقَدْ سَبَقَتْ كَلِمَتُنَا لِعِبَادِنَا الْمُرْسَلِينَ ١٧١ i

37:۱۷۱

و قطعاً فرمان ما در باره بندگان فرستاده ما از پیش [چنین‌] رفته است: (۱۷۱)

إِنَّهُمْ لَهُمُ الْمَنْصُورُونَ ١٧٢ i

37:۱۷۲

که آنان [بر دشمنان خودشان‌] حتماً پیروز خواهند شد. (۱۷۲)

فَإِذَا نَزَلَ بِسَاحَتِهِمْ فَسَاءَ صَبَاحُ الْمُنْذَرِينَ ١٧٧ i

37:۱۷۷

[پس هشدارداده‌شدگان را] آنگاه که عذاب به خانه آنان فرود آید چه بد صبحگاهی است! (۱۷۷)

سُبْحَانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ ١٨٠ i

37:۱۸۰

منزه است پروردگار تو، پروردگار شکوهمند، از آنچه وصف می‌کنند. (۱۸۰)