سوره الدخان (دود)
حم i
حاء، میم. (۱)
وَالْكِتَابِ الْمُبِينِ i
سوگند به کتاب روشنگر، (۲)
إِنَّا أَنْزَلْنَاهُ فِي لَيْلَةٍ مُبَارَكَةٍ ۚ إِنَّا كُنَّا مُنْذِرِينَ i
[که] ما آن را در شبی فرخنده نازل کردیم، [زیرا] که ما هشداردهنده بودیم. (۳)
فِيهَا يُفْرَقُ كُلُّ أَمْرٍ حَكِيمٍ i
در آن [شب] هر [گونه] کاری [به نحوی] استوار فیصله مییابد. (۴)
أَمْرًا مِنْ عِنْدِنَا ۚ إِنَّا كُنَّا مُرْسِلِينَ i
[این] کاری است [که] از جانب ما [صورت میگیرد]. ما فرستنده [پیامبران] بودیم. (۵)
رَحْمَةً مِنْ رَبِّكَ ۚ إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ i
[و این] رحمتی از پروردگار توست، که او شنوای داناست. (۶)
رَبِّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ۖ إِنْ كُنْتُمْ مُوقِنِينَ i
پروردگار آسمانها و زمین و آنچه میان آن دو است، اگر یقین دارید. (۷)
لَا إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ يُحْيِي وَيُمِيتُ ۖ رَبُّكُمْ وَرَبُّ آبَائِكُمُ الْأَوَّلِينَ i
خدایی جز او نیست؛ او زندگی میبخشد و میمیراند؛ پروردگار شما و پروردگار پدران شماست. (۸)
بَلْ هُمْ فِي شَكٍّ يَلْعَبُونَ i
ولی نه، آنها به شک و شبهه خویش سرگرمند. (۹)
فَارْتَقِبْ يَوْمَ تَأْتِي السَّمَاءُ بِدُخَانٍ مُبِينٍ i
پس در انتظار روزی باش که آسمان دودی نمایان برمیآورد، (۱۰)
يَغْشَى النَّاسَ ۖ هَٰذَا عَذَابٌ أَلِيمٌ i
که مردم را فرو میگیرد؛ این است عذاب پر درد. (۱۱)
رَبَّنَا اكْشِفْ عَنَّا الْعَذَابَ إِنَّا مُؤْمِنُونَ i
[میگویند:] «پروردگارا، این عذاب را از ما دفع کن که ما ایمان داریم.» (۱۲)
أَنَّىٰ لَهُمُ الذِّكْرَىٰ وَقَدْ جَاءَهُمْ رَسُولٌ مُبِينٌ i
آنان را کجا [جای] پند[گرفتن] باشد، و حال آنکه به یقین برای آنان پیامبری روشنگر آمده است. (۱۳)
ثُمَّ تَوَلَّوْا عَنْهُ وَقَالُوا مُعَلَّمٌ مَجْنُونٌ i
پس، از او روی برتافتند و گفتند: «تعلیمیافتهای دیوانه است.» (۱۴)
إِنَّا كَاشِفُو الْعَذَابِ قَلِيلًا ۚ إِنَّكُمْ عَائِدُونَ i
ما این عذاب را اندکی از شما برمیداریم [ولی شما] در حقیقت باز از سر میگیرید. (۱۵)
يَوْمَ نَبْطِشُ الْبَطْشَةَ الْكُبْرَىٰ إِنَّا مُنْتَقِمُونَ i
روزی که دست به حمله میزنیم، همان حمله بزرگ؛ [آنگاه] ما انتقامکشندهایم. (۱۶)
وَلَقَدْ فَتَنَّا قَبْلَهُمْ قَوْمَ فِرْعَوْنَ وَجَاءَهُمْ رَسُولٌ كَرِيمٌ i
و به یقین، پیش از آنان قوم فرعون را بیازمودیم، و پیامبری بزرگوار برایشان آمد، (۱۷)
أَنْ أَدُّوا إِلَيَّ عِبَادَ اللَّهِ ۖ إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ i
که [به آنان گفت:] «بندگان خدا را به من بسپارید، زیرا که من شما را فرستادهای امینم. (۱۸)
وَأَنْ لَا تَعْلُوا عَلَى اللَّهِ ۖ إِنِّي آتِيكُمْ بِسُلْطَانٍ مُبِينٍ i
و بر خدا برتری مجویید که من برای شما حجتی آشکار آوردهام. (۱۹)
وَإِنِّي عُذْتُ بِرَبِّي وَرَبِّكُمْ أَنْ تَرْجُمُونِ i
و من به پروردگار خود و پروردگار شما پناه میبرم از اینکه مرا سنگباران کنید. (۲۰)
وَإِنْ لَمْ تُؤْمِنُوا لِي فَاعْتَزِلُونِ i
و اگر به من ایمان نمیآورید، پس، از من کناره گیرید.» (۲۱)
فَدَعَا رَبَّهُ أَنَّ هَٰؤُلَاءِ قَوْمٌ مُجْرِمُونَ i
پس پروردگار خود را خواند که: «اینها مردمی گناهکارند.» (۲۲)
فَأَسْرِ بِعِبَادِي لَيْلًا إِنَّكُمْ مُتَّبَعُونَ i
[فرمود:] «بندگانم را شبانه ببر، زیرا شما مورد تعقیب واقع خواهید شد. (۲۳)
وَاتْرُكِ الْبَحْرَ رَهْوًا ۖ إِنَّهُمْ جُنْدٌ مُغْرَقُونَ i
و دریا را هنگامی که آرام است پشت سر بگذار، که آنان سپاهی غرقشدنیاند.» (۲۴)
كَمْ تَرَكُوا مِنْ جَنَّاتٍ وَعُيُونٍ i
[وه،] چه باغها و چشمهسارانی [که آنها بعد از خود] بر جای نهادند، (۲۵)
وَزُرُوعٍ وَمَقَامٍ كَرِيمٍ i
و کشتزارها و جایگاههای نیکو، (۲۶)
وَنَعْمَةٍ كَانُوا فِيهَا فَاكِهِينَ i
و نعمتی که از آن برخوردار بودند. (۲۷)
كَذَٰلِكَ ۖ وَأَوْرَثْنَاهَا قَوْمًا آخَرِينَ i
[آری،] این چنین [بود] و آنها را به مردمی دیگر میراث دادیم. (۲۸)
فَمَا بَكَتْ عَلَيْهِمُ السَّمَاءُ وَالْأَرْضُ وَمَا كَانُوا مُنْظَرِينَ i
و آسمان و زمین بر آنان زاری نکردند و مهلت نیافتند. (۲۹)
وَلَقَدْ نَجَّيْنَا بَنِي إِسْرَائِيلَ مِنَ الْعَذَابِ الْمُهِينِ i
و به راستی، فرزندان اسرائیل را از عذاب خفتآور رهانیدیم: (۳۰)
مِنْ فِرْعَوْنَ ۚ إِنَّهُ كَانَ عَالِيًا مِنَ الْمُسْرِفِينَ i
از [دست] فرعون که متکبّری از افراطکاران بود. (۳۱)
وَلَقَدِ اخْتَرْنَاهُمْ عَلَىٰ عِلْمٍ عَلَى الْعَالَمِينَ i
و قطعاً آنان را دانسته بر مردم جهان ترجیح دادیم. (۳۲)
وَآتَيْنَاهُمْ مِنَ الْآيَاتِ مَا فِيهِ بَلَاءٌ مُبِينٌ i
و از نشانهها [ی الهی] آنچه را که در آن آزمایشی آشکار بود، بدیشان دادیم. (۳۳)
إِنَّ هَٰؤُلَاءِ لَيَقُولُونَ i
هر آینه این [کافران] میگویند: (۳۴)
إِنْ هِيَ إِلَّا مَوْتَتُنَا الْأُولَىٰ وَمَا نَحْنُ بِمُنْشَرِينَ i
«جز مرگ نخستین، دیگر [واقعهای] نیست و ما زندهشدنی نیستیم. (۳۵)
فَأْتُوا بِآبَائِنَا إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ i
اگر راست میگویید، پس پدران ما را [باز] آورید. (۳۶)
أَهُمْ خَيْرٌ أَمْ قَوْمُ تُبَّعٍ وَالَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ ۚ أَهْلَكْنَاهُمْ ۖ إِنَّهُمْ كَانُوا مُجْرِمِينَ i
آیا ایشان بهترند یا قوم «تُبّع» و کسانی که پیش از آنها بودند؟ آنها را هلاک کردیم، زیرا که گنهکار بودند. (۳۷)
وَمَا خَلَقْنَا السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا لَاعِبِينَ i
و آسمانها و زمین و آنچه را که میان آن دو است به بازی نیافریدهایم؛ (۳۸)
مَا خَلَقْنَاهُمَا إِلَّا بِالْحَقِّ وَلَٰكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُونَ i
آنها را جز به حق نیافریدهایم، لیکن بیشترشان نمیدانند. (۳۹)
إِنَّ يَوْمَ الْفَصْلِ مِيقَاتُهُمْ أَجْمَعِينَ i
در حقیقت، روز «جدا سازی» موعد همه آنهاست. (۴۰)
يَوْمَ لَا يُغْنِي مَوْلًى عَنْ مَوْلًى شَيْئًا وَلَا هُمْ يُنْصَرُونَ i
همان روزی که هیچ دوستی از هیچ دوستی نمیتواند حمایتی کند، و آنان یاری نمیشوند، (۴۱)
إِلَّا مَنْ رَحِمَ اللَّهُ ۚ إِنَّهُ هُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ i
مگر کسی را که خدا رحمت کرده است، زیرا که اوست همان ارجمند مهربان. (۴۲)
إِنَّ شَجَرَتَ الزَّقُّومِ i
آری! درخت زقوم، (۴۳)
طَعَامُ الْأَثِيمِ i
خوراک گناه پیشه است. (۴۴)
كَالْمُهْلِ يَغْلِي فِي الْبُطُونِ i
چون مس گداخته در شکمها میگدازد؛ (۴۵)
كَغَلْيِ الْحَمِيمِ i
همانند جوشش آب جوشان. (۴۶)
خُذُوهُ فَاعْتِلُوهُ إِلَىٰ سَوَاءِ الْجَحِيمِ i
او را بگیرید و به میان دوزخش بکشانید، (۴۷)
ثُمَّ صُبُّوا فَوْقَ رَأْسِهِ مِنْ عَذَابِ الْحَمِيمِ i
آنگاه از عذاب آب جوشان بر سرش فرو ریزید. (۴۸)
ذُقْ إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْكَرِيمُ i
بچش که تو همان ارجمند بزرگواری! (۴۹)
إِنَّ هَٰذَا مَا كُنْتُمْ بِهِ تَمْتَرُونَ i
این است همان چیزی که در باره آن تردید میکردید. (۵۰)
إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي مَقَامٍ أَمِينٍ i
به راستی پرهیزگاران در جایگاهی آسوده [اند]، (۵۱)
فِي جَنَّاتٍ وَعُيُونٍ i
در بوستانها و کنار چشمهسارها. (۵۲)
يَلْبَسُونَ مِنْ سُنْدُسٍ وَإِسْتَبْرَقٍ مُتَقَابِلِينَ i
پرنیان نازک و دیبای ستبر میپوشند [و] برابر هم نشستهاند. (۵۳)
كَذَٰلِكَ وَزَوَّجْنَاهُمْ بِحُورٍ عِينٍ i
[آری،] چنین [خواهد بود] و آنها را با حوریان درشتچشم همسر میگردانیم. (۵۴)
يَدْعُونَ فِيهَا بِكُلِّ فَاكِهَةٍ آمِنِينَ i
در آنجا هر میوهای را [که بخواهند] آسوده خاطر میطلبند. (۵۵)
لَا يَذُوقُونَ فِيهَا الْمَوْتَ إِلَّا الْمَوْتَةَ الْأُولَىٰ ۖ وَوَقَاهُمْ عَذَابَ الْجَحِيمِ i
در آنجا جز مرگ نخستین، مرگ نخواهند چشید و [خدا] آنها را از عذاب دوزخ نگاه میدارد. (۵۶)
فَضْلًا مِنْ رَبِّكَ ۚ ذَٰلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ i
[این] بخششی است از جانب پروردگار تو. این است همان کامیابی بزرگ. (۵۷)
فَإِنَّمَا يَسَّرْنَاهُ بِلِسَانِكَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ i
در حقیقت، [قرآن] را بر زبان تو آسان گردانیدیم، امید که پند پذیرند. (۵۸)
فَارْتَقِبْ إِنَّهُمْ مُرْتَقِبُونَ i
پس مراقب باش، زیرا که آنان هم مراقبند. (۵۹)