سوره الرحمن (رحمان)
الرَّحْمَٰنُ i
[خدای] رحمان، (۱)
عَلَّمَ الْقُرْآنَ i
قرآن را یاد داد. (۲)
خَلَقَ الْإِنْسَانَ i
انسان را آفرید، (۳)
عَلَّمَهُ الْبَيَانَ i
به او بیان آموخت. (۴)
الشَّمْسُ وَالْقَمَرُ بِحُسْبَانٍ i
خورشید و ماه بر حسابی [روان]اند. (۵)
وَالنَّجْمُ وَالشَّجَرُ يَسْجُدَانِ i
و بوته و درخت چهرهسایانند. (۶)
وَالسَّمَاءَ رَفَعَهَا وَوَضَعَ الْمِيزَانَ i
و آسمان را برافراشت و ترازو را گذاشت، (۷)
أَلَّا تَطْغَوْا فِي الْمِيزَانِ i
تا مبادا از اندازه درگذرید. (۸)
وَأَقِيمُوا الْوَزْنَ بِالْقِسْطِ وَلَا تُخْسِرُوا الْمِيزَانَ i
و وزن را به انصاف برپا دارید و در سنجش مکاهید. (۹)
وَالْأَرْضَ وَضَعَهَا لِلْأَنَامِ i
و زمین را برای مردم نهاد. (۱۰)
فِيهَا فَاكِهَةٌ وَالنَّخْلُ ذَاتُ الْأَكْمَامِ i
در آن، میوه [ها] و نخلها با خوشههای غلاف دار، (۱۱)
وَالْحَبُّ ذُو الْعَصْفِ وَالرَّيْحَانُ i
و دانههای پوستدار و گیاهان خوشبوست. (۱۲)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ i
پس کدام یک از نعمتهای پروردگارتان را منکرید؟ (۱۳)
خَلَقَ الْإِنْسَانَ مِنْ صَلْصَالٍ كَالْفَخَّارِ i
انسان را از گل خشکیدهای سفال مانند، آفرید. (۱۴)
وَخَلَقَ الْجَانَّ مِنْ مَارِجٍ مِنْ نَارٍ i
و جن را از تشعشعی از آتش خلق کرد. (۱۵)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ i
پس کدام یک از نعمتهای پروردگارتان را منکرید؟ (۱۶)
رَبُّ الْمَشْرِقَيْنِ وَرَبُّ الْمَغْرِبَيْنِ i
پروردگار دو خاور و پروردگار دو باختر. (۱۷)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ i
پس کدام یک از نعمتهای پروردگارتان را منکرید؟ (۱۸)
مَرَجَ الْبَحْرَيْنِ يَلْتَقِيَانِ i
دو دریا را [به گونهای] روان کرد [که] با هم برخورد کنند. (۱۹)
بَيْنَهُمَا بَرْزَخٌ لَا يَبْغِيَانِ i
میان آن دو، حد فاصلی است که به هم تجاوز نمیکنند. (۲۰)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ i
پس کدام یک از نعمتهای پروردگارتان را منکرید؟ (۲۱)
يَخْرُجُ مِنْهُمَا اللُّؤْلُؤُ وَالْمَرْجَانُ i
از هر دو [دریا] مروارید و مرجان برآید. (۲۲)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ i
پس کدام یک از نعمتهای پروردگارتان را منکرید؟ (۲۳)
وَلَهُ الْجَوَارِ الْمُنْشَآتُ فِي الْبَحْرِ كَالْأَعْلَامِ i
و او راست در دریا سفینههای بادباندار بلند همچون کوهها. (۲۴)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ i
پس کدام یک از نعمتهای پروردگارتان را منکرید؟ (۲۵)
كُلُّ مَنْ عَلَيْهَا فَانٍ i
هر چه بر [زمین] است فانیشونده است. (۲۶)
وَيَبْقَىٰ وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ i
و ذات باشکوه و ارجمند پروردگارت باقی خواهد ماند. (۲۷)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ i
پس کدام یک از نعمتهای پروردگارتان را منکرید؟ (۲۸)
يَسْأَلُهُ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۚ كُلَّ يَوْمٍ هُوَ فِي شَأْنٍ i
هر که در آسمانها و زمین است از او درخواست میکند. هر زمان، او در کاری است. (۲۹)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ i
پس کدام یک از نعمتهای پروردگارتان را منکرید؟ (۳۰)
سَنَفْرُغُ لَكُمْ أَيُّهَ الثَّقَلَانِ i
ای جن و انس، زودا که به شما بپردازیم. (۳۱)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ i
پس کدام یک از نعمتهای پروردگارتان را منکرید؟ (۳۲)
يَا مَعْشَرَ الْجِنِّ وَالْإِنْسِ إِنِ اسْتَطَعْتُمْ أَنْ تَنْفُذُوا مِنْ أَقْطَارِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ فَانْفُذُوا ۚ لَا تَنْفُذُونَ إِلَّا بِسُلْطَانٍ i
ای گروه جنّیان و انسیان، اگر میتوانید از کرانههای آسمانها و زمین به بیرون رخنه کنید، پس رخنه کنید. [ولی] جز با [به دست آوردن] تسلطی رخنه نمیکنید. (۳۳)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ i
پس کدام یک از نعمتهای پروردگارتان را منکرید؟ (۳۴)
يُرْسَلُ عَلَيْكُمَا شُوَاظٌ مِنْ نَارٍ وَنُحَاسٌ فَلَا تَنْتَصِرَانِ i
بر سر شما شرارههایی از [نوع] تفته آهن و مس فرو فرستاده خواهد شد، و [از کسی] یاری نتوانید طلبید. (۳۵)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ i
پس کدام یک از نعمتهای پروردگارتان را منکرید؟ (۳۶)
فَإِذَا انْشَقَّتِ السَّمَاءُ فَكَانَتْ وَرْدَةً كَالدِّهَانِ i
پس آنگاه که آسمان از هم شکافد و چون چرم گلگون گردد. (۳۷)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ i
پس کدام یک از نعمتهای پروردگارتان را منکرید؟ (۳۸)
فَيَوْمَئِذٍ لَا يُسْأَلُ عَنْ ذَنْبِهِ إِنْسٌ وَلَا جَانٌّ i
در آن روز، هیچ انس و جنی از گناهش پرسیده نشود. (۳۹)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ i
پس کدام یک از نعمتهای پروردگارتان را منکرید؟ (۴۰)
يُعْرَفُ الْمُجْرِمُونَ بِسِيمَاهُمْ فَيُؤْخَذُ بِالنَّوَاصِي وَالْأَقْدَامِ i
تبهکاران از سیمایشان شناخته میشوند و از پیشانی و پایشان بگیرند. (۴۱)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ i
پس کدام یک از نعمتهای پروردگارتان را منکرید؟ (۴۲)
هَٰذِهِ جَهَنَّمُ الَّتِي يُكَذِّبُ بِهَا الْمُجْرِمُونَ i
این است همان جهنمی که تبهکاران آن را دروغ میخواندند. (۴۳)
يَطُوفُونَ بَيْنَهَا وَبَيْنَ حَمِيمٍ آنٍ i
میان [آتش] و میان آب جوشان سرگردان باشند. (۴۴)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ i
پس کدام یک از نعمتهای پروردگارتان را منکرید؟ (۴۵)
وَلِمَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ جَنَّتَانِ i
و هر کس را که از مقام پروردگارش بترسد دو باغ است. (۴۶)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ i
پس کدامیک از نعمتهای پروردگارتان را منکرید؟ (۴۷)
ذَوَاتَا أَفْنَانٍ i
که دارای شاخسارانند. (۴۸)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ i
پس کدام یک از نعمتهای پروردگارتان را منکرید؟ (۴۹)
فِيهِمَا عَيْنَانِ تَجْرِيَانِ i
در آن دو [باغ] دو چشمه روان است. (۵۰)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ i
پس کدام یک از نعمتهای پروردگارتان را منکرید؟ (۵۱)
فِيهِمَا مِنْ كُلِّ فَاكِهَةٍ زَوْجَانِ i
در آن دو [باغ] از هر میوهای دو گونه است. (۵۲)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ i
پس کدام یک از نعمتهای پروردگارتان را منکرید؟ (۵۳)
مُتَّكِئِينَ عَلَىٰ فُرُشٍ بَطَائِنُهَا مِنْ إِسْتَبْرَقٍ ۚ وَجَنَى الْجَنَّتَيْنِ دَانٍ i
بر بسترهایی که آستر آنها از ابریشم درشتبافت است، تکیه آنند و چیدن میوه [از] آن دو باغ [به آسانی] در دسترس است. (۵۴)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ i
پس کدام یک از نعمتهای پروردگارتان را منکرید؟ (۵۵)
فِيهِنَّ قَاصِرَاتُ الطَّرْفِ لَمْ يَطْمِثْهُنَّ إِنْسٌ قَبْلَهُمْ وَلَا جَانٌّ i
در آن [باغها، دلبرانی] فروهشتهنگاهند که دست هیچ انس و جنی پیش از ایشان به آنها نرسیده است. (۵۶)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ i
پس کدام یک از نعمتهای پروردگارتان را منکرید؟ (۵۷)
كَأَنَّهُنَّ الْيَاقُوتُ وَالْمَرْجَانُ i
گویی که آنها یاقوت و مرجانند. (۵۸)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ i
پس کدام یک از نعمتهای پروردگارتان را منکرید؟ (۵۹)
هَلْ جَزَاءُ الْإِحْسَانِ إِلَّا الْإِحْسَانُ i
مگر پاداش احسان جز احسان است؟ (۶۰)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ i
پس کدام یک از نعمتهای پروردگارتان را منکرید؟ (۶۱)
وَمِنْ دُونِهِمَا جَنَّتَانِ i
و غیر از آن دو [باغ]، دو باغ [دیگر نیز] هست. (۶۲)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ i
پس کدام یک از نعمتهای پروردگارتان را منکرید؟ (۶۳)
مُدْهَامَّتَانِ i
که از [شدّت] سبزی سیهگون مینماید. (۶۴)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ i
پس کدام یک از نعمتهای پروردگارتان را منکرید؟ (۶۵)
فِيهِمَا عَيْنَانِ نَضَّاخَتَانِ i
در آن دو [باغ] دو چشمه همواره جوشان است. (۶۶)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ i
پس کدام یک از نعمتهای پروردگارتان را منکرید؟ (۶۷)
فِيهِمَا فَاكِهَةٌ وَنَخْلٌ وَرُمَّانٌ i
در آن دو، میوه و خرما و انار است. (۶۸)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ i
پس کدام یک از نعمتهای پروردگارتان را منکرید؟ (۶۹)
فِيهِنَّ خَيْرَاتٌ حِسَانٌ i
در آنجا [زنانی] نکوخوی و نکورویند. (۷۰)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ i
پس کدام یک از نعمتهای پروردگارتان را منکرید؟ (۷۱)
حُورٌ مَقْصُورَاتٌ فِي الْخِيَامِ i
حورانی پردهنشین در [دل] خیمهها. (۷۲)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ i
پس کدام یک از نعمتهای پروردگارتان را منکرید؟ (۷۳)
لَمْ يَطْمِثْهُنَّ إِنْسٌ قَبْلَهُمْ وَلَا جَانٌّ i
دست هیچ انس و جنی پیش از ایشان به آنها نرسیده است. (۷۴)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ i
پس کدام یک از نعمتهای پروردگارتان را منکرید؟ (۷۵)
مُتَّكِئِينَ عَلَىٰ رَفْرَفٍ خُضْرٍ وَعَبْقَرِيٍّ حِسَانٍ i
بر بالش سبز و فرش نیکو تکیه زدهاند. (۷۶)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ i
پس کدام یک از نعمتهای پروردگارتان را منکرید؟ (۷۷)
تَبَارَكَ اسْمُ رَبِّكَ ذِي الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ i
خجسته باد نام پروردگار شکوهمند و بزرگوارت، (۷۸)