سوره واقعہ (آن واقعه)

سوره واقعہ پنجا و ششمین سوره قرآن است که در مدینه نازل شد و دارای ۹۶ آیه است. این سوره به عظمت حوادث روز قیامت، تفاوت سرنوشت مؤمنان و کافران، و عدل و رحمت خداوند می‌پردازد.

سوره الواقعه (رویداد)

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ ۞

i

به نام خداوند بخشنده و مهربان

فَأَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ مَا أَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ ٨ i

56:۸

یاران دست راست، کدامند یاران دست راست؟ (۸)

يَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَانٌ مُخَلَّدُونَ ١٧ i

56:۱۷

بر گردشان پسرانی جاودان [به خدمت‌] می‌گردند، (۱۷)

بِأَكْوَابٍ وَأَبَارِيقَ وَكَأْسٍ مِنْ مَعِينٍ ١٨ i

56:۱۸

با جامها و آبریزها و پیاله‌[ها]یی از باده ناب روان. (۱۸)

لَا يُصَدَّعُونَ عَنْهَا وَلَا يُنْزِفُونَ ١٩ i

56:۱۹

[که‌] نه از آن دردسر گیرند و نه بی‌خرد گردند. (۱۹)

لَا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا وَلَا تَأْثِيمًا ٢٥ i

56:۲۵

در آنجا نه بیهوده‌ای می‌شنوند و نه [سخنی‌] گناه‌آلود. (۲۵)

إِنَّهُمْ كَانُوا قَبْلَ ذَٰلِكَ مُتْرَفِينَ ٤٥ i

56:۴۵

اینان بودند که پیش از این ناز پروردگان بودند. (۴۵)

وَكَانُوا يَقُولُونَ أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَامًا أَإِنَّا لَمَبْعُوثُونَ ٤٧ i

56:۴۷

و می‌گفتند: «آیا چون مردیم و خاک واستخوان شدیم، واقعاً [باز] زنده می‌گردیم؟ (۴۷)

لَمَجْمُوعُونَ إِلَىٰ مِيقَاتِ يَوْمٍ مَعْلُومٍ ٥٠ i

56:۵۰

قطعاً همه در موعد روزی معلوم گرد آورده شوند.» (۵۰)

ثُمَّ إِنَّكُمْ أَيُّهَا الضَّالُّونَ الْمُكَذِّبُونَ ٥١ i

56:۵۱

آنگاه شما ای گمراهان دروغپرداز، (۵۱)

نَحْنُ خَلَقْنَاكُمْ فَلَوْلَا تُصَدِّقُونَ ٥٧ i

56:۵۷

ماییم که شما را آفریده‌ایم، پس چرا تصدیق نمی‌کنید؟ (۵۷)

أَأَنْتُمْ تَخْلُقُونَهُ أَمْ نَحْنُ الْخَالِقُونَ ٥٩ i

56:۵۹

آیا شما آن را خلق می‌کنید یا ما آفریننده‌ایم؟ (۵۹)

نَحْنُ قَدَّرْنَا بَيْنَكُمُ الْمَوْتَ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ ٦٠ i

56:۶۰

ماییم که میان شما مرگ را مقدر کرده‌ایم و بر ما سبقت نتوانید جست؛ (۶۰)

عَلَىٰ أَنْ نُبَدِّلَ أَمْثَالَكُمْ وَنُنْشِئَكُمْ فِي مَا لَا تَعْلَمُونَ ٦١ i

56:۶۱

[و می‌توانیم‌] امثال شما را به جای شما قرار دهیم و شما را [به صورت‌] آنچه نمی‌دانید پدیدار گردانیم. (۶۱)

وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ النَّشْأَةَ الْأُولَىٰ فَلَوْلَا تَذَكَّرُونَ ٦٢ i

56:۶۲

و قطعاً پدیدار شدن نخستین خود را شناختید؛ پس چرا سر عبرت گرفتن ندارید؟ (۶۲)

أَأَنْتُمْ تَزْرَعُونَهُ أَمْ نَحْنُ الزَّارِعُونَ ٦٤ i

56:۶۴

آیا شما آن را [بی‌یاری ما] زراعت می‌کنید، یا ماییم که زراعت می‌کنیم؟ (۶۴)

لَوْ نَشَاءُ لَجَعَلْنَاهُ حُطَامًا فَظَلْتُمْ تَفَكَّهُونَ ٦٥ i

56:۶۵

اگر بخواهیم قطعاً خاشاکش می‌گردانیم، پس در افسوس [و تعجب‌] می‌افتید. (۶۵)

أَأَنْتُمْ أَنْزَلْتُمُوهُ مِنَ الْمُزْنِ أَمْ نَحْنُ الْمُنْزِلُونَ ٦٩ i

56:۶۹

آیا شما آن را از [دل‌] ابر سپید فرود آورده‌اید، یا ما فرودآورنده‌ایم؟ (۶۹)

لَوْ نَشَاءُ جَعَلْنَاهُ أُجَاجًا فَلَوْلَا تَشْكُرُونَ ٧٠ i

56:۷۰

اگر بخواهیم آن را تلخ می‌گردانیم، پس چرا سپاس نمی‌دارید؟ (۷۰)

أَفَرَأَيْتُمُ النَّارَ الَّتِي تُورُونَ ٧١ i

56:۷۱

آیا آن آتشی را که برمی‌افروزید ملاحظه کرده‌اید؟ (۷۱)

أَأَنْتُمْ أَنْشَأْتُمْ شَجَرَتَهَا أَمْ نَحْنُ الْمُنْشِئُونَ ٧٢ i

56:۷۲

آیا شما [چوب‌] درخت آن را پدیدار کرده‌اید، یا ما پدیدآورنده‌ایم؟ (۷۲)

نَحْنُ جَعَلْنَاهَا تَذْكِرَةً وَمَتَاعًا لِلْمُقْوِينَ ٧٣ i

56:۷۳

ما آن را [مایه‌] عبرت و [وسیله‌] استفاده برای بیابانگردان قرار داده‌ایم. (۷۳)

فَلَا أُقْسِمُ بِمَوَاقِعِ النُّجُومِ ٧٥ i

56:۷۵

نه [چنین است که می‌پندارید]، سوگند به جایگاه‌های [ویژه و فواصل معیّن‌] ستارگان. (۷۵)

أَفَبِهَٰذَا الْحَدِيثِ أَنْتُمْ مُدْهِنُونَ ٨١ i

56:۸۱

آیا شما این سخن را سبک [و سست‌] می‌گیرید؟ (۸۱)

وَتَجْعَلُونَ رِزْقَكُمْ أَنَّكُمْ تُكَذِّبُونَ ٨٢ i

56:۸۲

و تنها نصیب خود را در تکذیب [آن‌] قرار می‌دهید؟ (۸۲)

وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْكُمْ وَلَٰكِنْ لَا تُبْصِرُونَ ٨٥ i

56:۸۵

و ما به آن [محتضر] از شما نزدیکتریم ولی نمی‌بینید- (۸۵)

فَلَوْلَا إِنْ كُنْتُمْ غَيْرَ مَدِينِينَ ٨٦ i

56:۸۶

پس چرا، اگر شما بی‌جزا می‌مانید [و حساب و کتابی در کار نیست‌]، (۸۶)

تَرْجِعُونَهَا إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ ٨٧ i

56:۸۷

اگر راست می‌گویید، [روح‌] را برنمی‌گردانید؟ (۸۷)

وَأَمَّا إِنْ كَانَ مِنَ الْمُكَذِّبِينَ الضَّالِّينَ ٩٢ i

56:۹۲

و اما اگر از دروغزنان گمراه است، (۹۲)