سوره المعارج (راههای عروج)
سَأَلَ سَائِلٌ بِعَذَابٍ وَاقِعٍ i
پرسندهای از عذاب واقعشوندهای پرسید، (۱)
لِلْكَافِرِينَ لَيْسَ لَهُ دَافِعٌ i
که اختصاص به کافران دارد [و] آن را بازدارندهای نیست. (۲)
مِنَ اللَّهِ ذِي الْمَعَارِجِ i
[و] از جانب خداوند صاحب درجات [و مراتب] است. (۳)
تَعْرُجُ الْمَلَائِكَةُ وَالرُّوحُ إِلَيْهِ فِي يَوْمٍ كَانَ مِقْدَارُهُ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍ i
فرشتگان و روح، در روزی که مقدارش پنجاه هزار سال است به سوی «او» بالا میروند. (۴)
فَاصْبِرْ صَبْرًا جَمِيلًا i
پس صبر کن، صبری نیکو. (۵)
إِنَّهُمْ يَرَوْنَهُ بَعِيدًا i
زیرا آنان [عذاب] را دور میبینند، (۶)
وَنَرَاهُ قَرِيبًا i
و [ما] نزدیکش میبینیم. (۷)
يَوْمَ تَكُونُ السَّمَاءُ كَالْمُهْلِ i
روزی که آسمانها چون فلز گداخته شود، (۸)
وَتَكُونُ الْجِبَالُ كَالْعِهْنِ i
و کوهها چون پشم زده گردد، (۹)
وَلَا يَسْأَلُ حَمِيمٌ حَمِيمًا i
و هیچ دوست صمیمی از دوست صمیمی [حال] نپرسد، (۱۰)
يُبَصَّرُونَهُمْ ۚ يَوَدُّ الْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدِي مِنْ عَذَابِ يَوْمِئِذٍ بِبَنِيهِ i
آنان را به ایشان نشان میدهند. گناهکار آرزو میکند که کاش برای رهایی از عذاب آن روز، می توانست پسران خود را عوض دهد، (۱۱)
وَصَاحِبَتِهِ وَأَخِيهِ i
و [نیز] همسرش و برادرش را، (۱۲)
وَفَصِيلَتِهِ الَّتِي تُؤْوِيهِ i
و قبیلهاش را که به او پناه میدهد، (۱۳)
وَمَنْ فِي الْأَرْضِ جَمِيعًا ثُمَّ يُنْجِيهِ i
و هر که را که در روی زمین است همه را [عوض میداد] و آنگاه خود را رها میکرد. (۱۴)
كَلَّا ۖ إِنَّهَا لَظَىٰ i
نه چنین است. [آتش] زبانه میکشد، (۱۵)
نَزَّاعَةً لِلشَّوَىٰ i
پوست سر و اندام را برکننده است. (۱۶)
تَدْعُو مَنْ أَدْبَرَ وَتَوَلَّىٰ i
هر که را پشت کرده و روی برتافته، (۱۷)
وَجَمَعَ فَأَوْعَىٰ i
و گرد آورده و انباشته [و حسابش را نگاه داشته] فرا میخواند. (۱۸)
إِنَّ الْإِنْسَانَ خُلِقَ هَلُوعًا i
به راستی که انسان سخت آزمند [و بیتاب] خلق شده است. (۱۹)
إِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ جَزُوعًا i
چون صدمهای به او رسد عجز و لابه کند. (۲۰)
وَإِذَا مَسَّهُ الْخَيْرُ مَنُوعًا i
و چون خیری به او رسد بخل ورزد. (۲۱)
إِلَّا الْمُصَلِّينَ i
غیر از نمازگزاران: (۲۲)
الَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ دَائِمُونَ i
همان کسانی که بر نمازشان پایداری میکنند. (۲۳)
وَالَّذِينَ فِي أَمْوَالِهِمْ حَقٌّ مَعْلُومٌ i
و همانان که در اموالشان حقی معلوم است، (۲۴)
لِلسَّائِلِ وَالْمَحْرُومِ i
برای سائل و محروم. (۲۵)
وَالَّذِينَ يُصَدِّقُونَ بِيَوْمِ الدِّينِ i
و کسانی که روز جزا را باور دارند. (۲۶)
وَالَّذِينَ هُمْ مِنْ عَذَابِ رَبِّهِمْ مُشْفِقُونَ i
و آنان که از عذاب پروردگارشان بیمناکند. (۲۷)
إِنَّ عَذَابَ رَبِّهِمْ غَيْرُ مَأْمُونٍ i
چرا که از عذاب پروردگارشان ایمن نمیتوانند بود. (۲۸)
وَالَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَافِظُونَ i
و کسانی که دامن خود را حفظ میکنند، (۲۹)
إِلَّا عَلَىٰ أَزْوَاجِهِمْ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ i
مگر بر همسران خود یا کنیزانشان که [در این صورت] مورد نکوهش نیستند. (۳۰)
فَمَنِ ابْتَغَىٰ وَرَاءَ ذَٰلِكَ فَأُولَٰئِكَ هُمُ الْعَادُونَ i
و هر کس پا از این [حد] فراتر نهد، آنان همان از حد درگذرندگانند. (۳۱)
وَالَّذِينَ هُمْ لِأَمَانَاتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَاعُونَ i
و کسانی که امانتها و پیمان خود را مراعات میکنند. (۳۲)
وَالَّذِينَ هُمْ بِشَهَادَاتِهِمْ قَائِمُونَ i
و آنان که بر شهادتهای خود ایستادهاند. (۳۳)
وَالَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ يُحَافِظُونَ i
و کسانی که بر نمازشان مداومت میورزند. (۳۴)
أُولَٰئِكَ فِي جَنَّاتٍ مُكْرَمُونَ i
آنها هستند که در باغهایی [از بهشت]، گرامی خواهند بود. (۳۵)
فَمَالِ الَّذِينَ كَفَرُوا قِبَلَكَ مُهْطِعِينَ i
چه شده است که آنان که کفر ورزیدهاند، به سوی تو شتابان، (۳۶)
عَنِ الْيَمِينِ وَعَنِ الشِّمَالِ عِزِينَ i
گروه گروه، از راست و از چپ [هجوم میآورند]؟ (۳۷)
أَيَطْمَعُ كُلُّ امْرِئٍ مِنْهُمْ أَنْ يُدْخَلَ جَنَّةَ نَعِيمٍ i
آیا هر یک از آنان طمع میبندد که در بهشت پر نعمت درآورده شود؟ (۳۸)
كَلَّا ۖ إِنَّا خَلَقْنَاهُمْ مِمَّا يَعْلَمُونَ i
نه چنین است. ما آنان را از آنچه [خود] میدانند آفریدیم. (۳۹)
فَلَا أُقْسِمُ بِرَبِّ الْمَشَارِقِ وَالْمَغَارِبِ إِنَّا لَقَادِرُونَ i
[هرگز،] به پروردگار خاوران و باختران سوگند یاد میکنم که ما تواناییم، (۴۰)
عَلَىٰ أَنْ نُبَدِّلَ خَيْرًا مِنْهُمْ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ i
که به جای آنان بهتر از ایشان را بیاوریم؛ و بر ما پیشی نتوانند جست. (۴۱)
فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا وَيَلْعَبُوا حَتَّىٰ يُلَاقُوا يَوْمَهُمُ الَّذِي يُوعَدُونَ i
پس بگذارشان یاوه گویند و بازی کنند تا روزی را که وعده داده شدهاند ملاقات نمایند. (۴۲)
يَوْمَ يَخْرُجُونَ مِنَ الْأَجْدَاثِ سِرَاعًا كَأَنَّهُمْ إِلَىٰ نُصُبٍ يُوفِضُونَ i
روزی که از گورها[ی خود] شتابان برآیند، گویی که آنان به سوی پرچمهای افراشته می دوند. (۴۳)
خَاشِعَةً أَبْصَارُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ ۚ ذَٰلِكَ الْيَوْمُ الَّذِي كَانُوا يُوعَدُونَ i
دیدگانشان فرو افتاده، [غبار] مذلّت آنان را فرو گرفته است. این است همان روزی که به ایشان وعده داده میشد. (۴۴)