سوره نبأ (خبر)

سوره نبأ هفتاد و هشتمین سوره قرآن است که در مدینه نازل شد و دارای ۴۰ آیه است. این سوره به حقیقت روز قیامت پرداخته و پاداش و مجازات انسان‌ها را شرح می‌دهد و مردم را به هوشیاری در برابر روز قیامت فرا می‌خواند.

سوره النبأ (خبر بزرگ)

همچنین شناخته می‌شود به نام: عم يتساءلون (درباره چه می‌پرسند), التساؤل (پرسش), المعصرات (ابرهای باران‌زا)

وَأَنْزَلْنَا مِنَ الْمُعْصِرَاتِ مَاءً ثَجَّاجًا ١٤ i

78:۱۴

و از ابرهای متراکم، آبی ریزان فرود آوردیم، (۱۴)

يَوْمَ يُنْفَخُ فِي الصُّورِ فَتَأْتُونَ أَفْوَاجًا ١٨ i

78:۱۸

روزی که در «صور» دمیده شود، و گروه گروه بیایید؛ (۱۸)

وَسُيِّرَتِ الْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًا ٢٠ i

78:۲۰

و کوهها را روان کنند، و [چون‌] سرابی گردند. (۲۰)

وَكُلَّ شَيْءٍ أَحْصَيْنَاهُ كِتَابًا ٢٩ i

78:۲۹

و حال آنکه هر چیزی را برشمرده [به صورت‌] کتابی در آورده‌ایم. (۲۹)

فَذُوقُوا فَلَنْ نَزِيدَكُمْ إِلَّا عَذَابًا ٣٠ i

78:۳۰

پس بچشید که جز عذاب، هرگز [چیزی‌] بر شما نمی‌افزاییم. (۳۰)

لَا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا وَلَا كِذَّابًا ٣٥ i

78:۳۵

در آنجا نه بیهوده‌ای شنوند، و نه [یکدیگر را] تکذیب [کنند]. (۳۵)

جَزَاءً مِنْ رَبِّكَ عَطَاءً حِسَابًا ٣٦ i

78:۳۶

[این است‌] پاداشی از پروردگار تو، عطایی از روی حساب. (۳۶)

رَبِّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا الرَّحْمَٰنِ ۖ لَا يَمْلِكُونَ مِنْهُ خِطَابًا ٣٧ i

78:۳۷

پروردگار آسمانها و زمین و آنچه میان آن دو است، بخشایشگری که کس را یارای خطاب با او نیست. (۳۷)

يَوْمَ يَقُومُ الرُّوحُ وَالْمَلَائِكَةُ صَفًّا ۖ لَا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمَٰنُ وَقَالَ صَوَابًا ٣٨ i

78:۳۸

روزی که «روح» و فرشتگان به صف می‌ایستند، و [مردم‌] سخن نگویند، مگر کسی که [خدای‌] رحمان به او رخصت دهد، و سخن راست گوید. (۳۸)

ذَٰلِكَ الْيَوْمُ الْحَقُّ ۖ فَمَنْ شَاءَ اتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِ مَآبًا ٣٩ i

78:۳۹

آن [روز]، روز حق است؛ پس هر که خواهد، راه بازگشتی به سوی پروردگار خود بجوید. (۳۹)

إِنَّا أَنْذَرْنَاكُمْ عَذَابًا قَرِيبًا يَوْمَ يَنْظُرُ الْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ وَيَقُولُ الْكَافِرُ يَا لَيْتَنِي كُنْتُ تُرَابًا ٤٠ i

78:۴۰

ما شما را از عذابی نزدیک هشدار دادیم: روزی که آدمی آنچه را با دست خویش پیش فرستاده است بنگرد؛ و کافر گوید: «کاش من خاک بودم.» (۴۰)