سوره المطففین (کمفروشان)
وَيْلٌ لِلْمُطَفِّفِينَ i
وای بر کمفروشان، (۱)
الَّذِينَ إِذَا اكْتَالُوا عَلَى النَّاسِ يَسْتَوْفُونَ i
که چون از مردم پیمانه ستانند، تمام ستانند؛ (۲)
وَإِذَا كَالُوهُمْ أَوْ وَزَنُوهُمْ يُخْسِرُونَ i
و چون برای آنان پیمانه یا وزن کنند، به ایشان کم دهند. (۳)
أَلَا يَظُنُّ أُولَٰئِكَ أَنَّهُمْ مَبْعُوثُونَ i
مگر آنان گمان نمیدارند که برانگیخته خواهند شد؟ (۴)
لِيَوْمٍ عَظِيمٍ i
[در] روزی بزرگ: (۵)
يَوْمَ يَقُومُ النَّاسُ لِرَبِّ الْعَالَمِينَ i
روزی که مردم در برابر پروردگار جهانیان به پای ایستند. (۶)
كَلَّا إِنَّ كِتَابَ الْفُجَّارِ لَفِي سِجِّينٍ i
نه چنین است [که میپندارند]، که کارنامه بدکاران در «سجّین» است. (۷)
وَمَا أَدْرَاكَ مَا سِجِّينٌ i
و تو چه دانی که «سجّین» چیست؟ (۸)
كِتَابٌ مَرْقُومٌ i
کتابی است نوشتهشده. (۹)
وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ i
وای بر تکذیبکنندگان در آن هنگام: (۱۰)
الَّذِينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوْمِ الدِّينِ i
آنان که روز جزا را دروغ میپندارند. (۱۱)
وَمَا يُكَذِّبُ بِهِ إِلَّا كُلُّ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ i
و جز هر تجاوزپیشه گناهکاری آن را به دروغ نمیگیرد. (۱۲)
إِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِ آيَاتُنَا قَالَ أَسَاطِيرُ الْأَوَّلِينَ i
[همان که] چون آیات ما بر او خوانده شود، گوید: «[اینها] افسانههای پیشینیان است.» (۱۳)
كَلَّا ۖ بَلْ ۜ رَانَ عَلَىٰ قُلُوبِهِمْ مَا كَانُوا يَكْسِبُونَ i
نه چنین است، بلکه آنچه مرتکب میشدند زنگار بر دلهایشان بسته است. (۱۴)
كَلَّا إِنَّهُمْ عَنْ رَبِّهِمْ يَوْمَئِذٍ لَمَحْجُوبُونَ i
زهی پندار، که آنان در آن روز، از پروردگارشان سخت محجوبند. (۱۵)
ثُمَّ إِنَّهُمْ لَصَالُو الْجَحِيمِ i
آنگاه به یقین، آنان به جهنم درآیند. (۱۶)
ثُمَّ يُقَالُ هَٰذَا الَّذِي كُنْتُمْ بِهِ تُكَذِّبُونَ i
سپس [به ایشان] گفته خواهد شد: «این همان است که آن را به دروغ میگرفتید.» (۱۷)
كَلَّا إِنَّ كِتَابَ الْأَبْرَارِ لَفِي عِلِّيِّينَ i
نه چنین است، در حقیقت، کتاب نیکان در «علّیّون» است. (۱۸)
وَمَا أَدْرَاكَ مَا عِلِّيُّونَ i
و تو چه دانی که «علّیّون» چیست؟ (۱۹)
كِتَابٌ مَرْقُومٌ i
کتابی است نوشتهشده. (۲۰)
يَشْهَدُهُ الْمُقَرَّبُونَ i
مقرّبان آن را مشاهده خواهند کرد. (۲۱)
إِنَّ الْأَبْرَارَ لَفِي نَعِيمٍ i
براستی نیکوکاران در نعیم [الهی] خواهند بود. (۲۲)
عَلَى الْأَرَائِكِ يَنْظُرُونَ i
بر تختها [نشسته] مینگرند. (۲۳)
تَعْرِفُ فِي وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ النَّعِيمِ i
از چهرههایشان طراوت نعمت [بهشت] را درمییابی. (۲۴)
يُسْقَوْنَ مِنْ رَحِيقٍ مَخْتُومٍ i
از بادهای مُهر شده نوشانیده شوند. (۲۵)
خِتَامُهُ مِسْكٌ ۚ وَفِي ذَٰلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ الْمُتَنَافِسُونَ i
[بادهای که] مُهر آن، مُشک است، و در این [نعمتها] مشتاقان باید بر یکدیگر پیشی گیرند. (۲۶)
وَمِزَاجُهُ مِنْ تَسْنِيمٍ i
و ترکیبش از [چشمه] «تسنیم» است: (۲۷)
عَيْنًا يَشْرَبُ بِهَا الْمُقَرَّبُونَ i
چشمهای که مقرّبان [خدا] از آن نوشند. (۲۸)
إِنَّ الَّذِينَ أَجْرَمُوا كَانُوا مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا يَضْحَكُونَ i
[آری، در دنیا] کسانی که گناه میکردند، آنان را که ایمان آورده بودند به ریشخند میگرفتند. (۲۹)
وَإِذَا مَرُّوا بِهِمْ يَتَغَامَزُونَ i
و چون بر ایشان میگذشتند، اشاره چشم و ابرو با هم رد و بدل میکردند. (۳۰)
وَإِذَا انْقَلَبُوا إِلَىٰ أَهْلِهِمُ انْقَلَبُوا فَكِهِينَ i
و هنگامی که نزد خانواده[های] خود بازمیگشتند، به شوخطبعی میپرداختند. (۳۱)
وَإِذَا رَأَوْهُمْ قَالُوا إِنَّ هَٰؤُلَاءِ لَضَالُّونَ i
و چون مؤمنان را میدیدند، میگفتند: «اینها [جماعتی] گمراهند.» (۳۲)
وَمَا أُرْسِلُوا عَلَيْهِمْ حَافِظِينَ i
و حال آنکه آنان برای بازرسی [کار]شان فرستاده نشده بودند. (۳۳)
فَالْيَوْمَ الَّذِينَ آمَنُوا مِنَ الْكُفَّارِ يَضْحَكُونَ i
و[لی] امروز، مؤمنانند که بر کافران خنده میزنند. (۳۴)
عَلَى الْأَرَائِكِ يَنْظُرُونَ i
بر تختها[ی خود نشسته]، نظاره میکنند. (۳۵)
هَلْ ثُوِّبَ الْكُفَّارُ مَا كَانُوا يَفْعَلُونَ i
[تا ببینند] آیا کافران به پاداش آنچه میکردند رسیدهاند؟ (۳۶)