سوره فجر (سپیده دم)

سوره فجر نود و نهمین سوره قرآن است که در مکه نازل شد و دارای ۳۰ آیه است. این سوره به نور صبحگاهی پرداخته و از عذاب الهی بر قوم‌های گذشته سخن می‌گوید و به کافران هشدار می‌دهد.

سوره الفجر (سپیده‌دم)

هَلْ فِي ذَٰلِكَ قَسَمٌ لِذِي حِجْرٍ ٥ i

89:۵

آیا در این، برای خردمند [نیاز به‌] سوگندی [دیگر] است؟ (۵)

وَثَمُودَ الَّذِينَ جَابُوا الصَّخْرَ بِالْوَادِ ٩ i

89:۹

و با ثمود، همانان که در درّه، تخته‌سنگها را می‌بریدند؟ (۹)

فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍ ١٣ i

89:۱۳

[تا آنکه‌] پروردگارت بر سر آنان تازیانه عذاب را فرونواخت، (۱۳)

فَأَمَّا الْإِنْسَانُ إِذَا مَا ابْتَلَاهُ رَبُّهُ فَأَكْرَمَهُ وَنَعَّمَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَكْرَمَنِ ١٥ i

89:۱۵

اما انسان، هنگامی که پروردگارش وی را می‌آزماید، و عزیزش می‌دارد و نعمت فراوان به او می‌دهد، می‌گوید: «پروردگارم مرا گرامی داشته است.» (۱۵)

وَأَمَّا إِذَا مَا ابْتَلَاهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَهَانَنِ ١٦ i

89:۱۶

و اما چون وی را می‌آزماید و روزی‌اش را بر او تنگ می‌گرداند، می‌گوید: «پروردگارم مرا خوار کرده است.» (۱۶)

وَلَا تَحَاضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ الْمِسْكِينِ ١٨ i

89:۱۸

و بر خوراک‌[دادن‌] بینوا همدیگر را بر نمی‌انگیزید؛ (۱۸)

كَلَّا إِذَا دُكَّتِ الْأَرْضُ دَكًّا دَكًّا ٢١ i

89:۲۱

نه چنان است، آنگاه که زمین، سخت در هم کوبیده شود، (۲۱)

وَجَاءَ رَبُّكَ وَالْمَلَكُ صَفًّا صَفًّا ٢٢ i

89:۲۲

و [فرمان‌] پروردگارت و فرشته‌[ها] صف‌درصف آیند، (۲۲)

وَجِيءَ يَوْمَئِذٍ بِجَهَنَّمَ ۚ يَوْمَئِذٍ يَتَذَكَّرُ الْإِنْسَانُ وَأَنَّىٰ لَهُ الذِّكْرَىٰ ٢٣ i

89:۲۳

و جهنم را در آن روز [حاضر] آورند، آن روز است که انسان پند گیرد؛ و[لی‌] کجا او را جای پندگرفتن باشد؟ (۲۳)

يَقُولُ يَا لَيْتَنِي قَدَّمْتُ لِحَيَاتِي ٢٤ i

89:۲۴

گوید: «کاش برای زندگانی خود [چیزی‌] پیش فرستاده بودم.» (۲۴)

فَيَوْمَئِذٍ لَا يُعَذِّبُ عَذَابَهُ أَحَدٌ ٢٥ i

89:۲۵

پس در آن روز هیچ کس چون عذاب‌کردن او، عذاب نکند. (۲۵)

ارْجِعِي إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةً مَرْضِيَّةً ٢٨ i

89:۲۸

خشنود و خداپسند به سوی پروردگارت بازگرد، (۲۸)